ინფორმაცია

ლიტერატურა

ლიტერატურა!

ვისაუბროთ ქართულ და მსოფლიო ლიტერატურულ შედევრებზე და არამარტო შედევრებზე

საიტი: http://www.qwelly.com/
ადგილი: Qwelly
წევრები: 519
უკანასკნელი აქტიურობა: 3 საათის წინ

ლიტერატურა

კვირის საკითხავი ლიტერატურა, მიგელ დე უნამუნო, ქველი, ლიტერატურა, qwelly, literature, migel de unamuno, miguel de unamuno

წაიკითხეთ:

ამონარიდები, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, amonaridebi დეტექტივი, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, deteqtivi
ეპოსი, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, eposi ზღაპრები, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, zgaprebi
კომედია, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, komedia ლირიკა, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, sxvadasxva
მოთხრობები, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, motxrobebi ნოველები, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, novelebi
რომანი, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, romani სათავგადასავლო, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, satavgadasavlo
სატირა, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, satira ტრაგედიები, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, tragediebi
ფენტეზი, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, sxvadasxva სხვადასხვა, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, sxvadasxva

მოძებნეთ სასურველი:

ავტორები, ლიტერატურა, ქველი, literature, qwelly, avtorebi

აუცილებელი •

 


ახლობელი ჯგუფები

ახალი ჩანაწერი!


ყველა სტატიის ნახვა

ფორუმი

ალუბლის ბაღი

ავტორი Kakha, 3 საათის წინ. 0 გამოხმაურება

ანტონ ჩეხოვი - ალუბლის ბაღიკომედია ოთხ მოქმედებადმოქმედი პირები:რანევსკაია ლუბოვ ანდრეევნა – მემამულე ქალი.ანა – მისი ქალიშვილი, 17 წლისა.ვარია – მისი ნაშვილები, 24 წლისა.გაევი ლეონიდ ანდრეევიჩი – რანევსკაიას ძმა.ლოპახინი ერმოლაი ალექსეევიჩი – ვაჭარი.ტროფიმოვი პიოტრ სერგეევიჩი – სტუდენტი.სიმეონოვ-პიშჩიკი – მემამულე.შარლოტა ივანოვნა – გუვერნანტი ქალი.ეპიხოდოვი – კანტორის მოსამსახურე.დუნიაშა – მოახლე.ფირსი – ლაქია, 87 წლისა.იაშა – ახალგაზრდა ლაქია.უცნობი კაცი.სადგურის უფროსი.ფოსტის მოხელე.სტუმრები, მსახურები.მოქმედება ლუბოვ ანდრეევნა რანევსკაიას მამულში ხდება. მოქმედება პირველიდიდფანჯრებიანი ოთახი, რომელსაც დღემდე ბავშვების ოთახს ეძახიან. ერთ კარს ანას ოთახში გავყავართ. გათენდა, საცაა მზე ამოვა. მაისია. ბაღში ალუბალი ყვავის, თუმცა ჯერ კიდევ სიცივეა. ოთახის ფანჯრები ჩაკეტილია.შემოდიან დუნიაშა და ლოპახინი. დუნიაშას ხელში ანთებული სანთელი უჭირავს, ლოპახინს – წიგნი.ლოპახინი. ძლივს არ ეღირსა მატარებელს ჩამოსვლა! რომელი საათია?დუნიაშა. მალე ორი გახდება. (სანთელს ჩააქრობს.) თენდება უკვე.ლოპახინი. მატარებელს, სულ ცოტა, ორი საათით დააგვიანდა. (ამთქნარებს და იზმორება.) მეც სულელი ვარ: განგებ ადრე ჩამოვედი, თქვენებს რომ დავხვედროდი და ჩამძინებია; თანაც სად, სავარძელში. საწყენია, ღმერთმანი... ვერ გამაღვიძე?დუნიაშა. მე კი ვიფიქრე, წავიდა-მეთქი (მიაყურადებს.) მგონი, მოდიან.ლოპახინი. (ისიც უსმენს.) ჯერ სად არის, ბარგი უნდა მიიღონ, ათასი რამეა.პაუზა.შენმა ქალბატონმა საზღვარგარეთ ხუთი წელი გაატარა. ნეტავ როგორია ახლა? კარგი ქალი კი იყო – უბრალო, გულისხმიერი... მახსოვს, ბავშვობაში – თხუთმეტი წლის ვიქნებოდი მაშინ – განსვენებულმა მამაჩემმა, მას ამ სოფელში სავაჭრო ჰქონდა, – გამარტყა და ცხვირიდან სისხლი დამადინა... მაშინ რაღაც საქმეზე მოვედით აქ და მამა ნასვამი იყო... ჰოდა, ლუბოვ ანდრეევნამ, – ისე კარგად მახსოვს, სულ ახალგაზრდა იყო, გამხდარი, ტანწერწეტა, – პირსაბანთან მიმიყვანა, – აქ იმ დროს ბავშვების ოთახი იყო, – და „ნუ ტირი, გლეხის ბიჭოო, – მითხრა, – ქორწინებამდე გაგივლისო!“პაუზა.„გლეხის ბიჭოო“... მამაჩემი მართლაც გლეხი იყო, მუჟიკი. მე კი ახლა თეთრი ჟილეტი მაცვია და ყვითელი ბათინკებით…გაგრძელება

ტეგები: Qwelly, ნოველები, ჩეხოვი

მარადიული დაბრუნება

ავტორი Kakha, მარტი 27. 0 გამოხმაურება

ელიადე მირჩა - არქეტიპები და განმეორებადობაპრობლემა   მცირე ნაშრომში არქაული განვითარების ეტაპზე მყოფი საზოგადოებისთვის დამახასიათებელი ონტოლოგიის ზოგიერთი ასპექტის განხილვა გვაქვს განზრახული, ან უფრო ზუსტად რომ ვთქვათ, გვსურს ყოფიერებისა და რეალობის შესახებ იმ შეხედულებების შესწავლა, რომლებიც პრეისტორიული საზოგადოების ადამიანის ქცევებიდან გამომდინარეობს. ტრადიციისამებრ „პრიმიტიულად” წოდებული „პრე-მოდერნული” ან „ტრადიციული” საზოგადოებები, იმავდროულად აზიის, ევროპისა და ამერიკის უძველეს კულტურებსაც მოიცავენ. სრულიად ნათელია, რომ არქაული საზოგადოების მეტაფიზიკური კონცეფციების თეორიული ფორმულირებები ყოველთვის ვერ ხერხდებოდა; თუმცა, სიმბოლოს, მითს, რიტუალს, საგანთა უზენაესი რეალობის აღქმა-გაგების მხოლოდ მათთვის დამახასიათებელი აფირმაციის რთულად აგებული სისტემა გააჩნიათ, რომელიც ერთგვარი მეტაფიზიკის შემცველ სისტემად შეგვიძლია განვიხილოთ. ჩვენი მთავარი ამოცანა ისაა, რომ ყველა ამ სიმბოლოს, მითის და რიტუალის ღრმა აზრს ჩავწვდეთ და ჩვენთვის გასაგებ ენაზე გადმოვიტანოთ. თუ რომელიმე მითის ან არქაული სიმბოლოს საწყისი მნიშვნელობის ამოცნობას ცდას არ დავაკლებთ, იძულებული გავხდებით ვაღიაროთ, რომ ეს მნიშვნელობა სამყარში არსებული ზოგიერთი მდგომარეობის შეცნობის აშკარა მაჩვენებელია, რომლის შედეგადაც ერთგვარ მეტაფიზიკურ მდგომარეობასაც შეინივთებს. ტყუილუბრალოდ შევეცდებით არქაულ ენებში მოვიძიოთ დიდი ფილოსოფოსების მიერ დიდი გულმოდგინებით შექმნილი ისეთი სიტყვები როგორიცაა: „ყოფიერება”, არა-ყოფიერება”, „რეალობა”, „არა-რეალობა”, „ჩამოყალიბება”, „ილუზიური” და სხვა მათი მსგავსი ტერმინი ავსტრალიელი აბორიგენების და ძველი მესოპოტამიელების ენაში არ არსებობდა. მაგრამ სიტყვის არ არსებობა საგნის არარსებობას სულაც არ ნიშნავს: უბრალოდ, ეს საგანი შესაბამისი და მისთვის დამახასიათებელი ლოგიკის თანახმად განისაზღვრება და „სახელდება” სიმბოლოებისა და მითების საშუალებით ხდება.არქაული განვითარების სტადიაზე მყოფი ადამიანის ქცევის კომპლექსურად შესწავლისას შეიძლება ერთმა ფაქტმა გაგვაოცოს: ადამიანთა ქმედებას, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით, ისევე როგორც მათ გარშემო არსებულ საგნებს, დამოუკიდებელი საკუთრივ არსებითი…გაგრძელება

ტეგები: Qwelly, ვედები, დაბრუნება, ლიტერატურა

დიკენსი

ავტორი Kakha, მარტი 19. 0 გამოხმაურება

შტეფან ცვაიგი - დიკენსიარა, იმის გასაგებად, თუ როგორ უყვარდათ თანამოძმეთ ჩარლზ დიკენსი, არც წიგნების ქექვაა საჭირო და არც ბიოგრაფების დახმარება. სიყვარული მხოლოდ ცოცხალ სიტყვაში სულდგმულობს. უნდა მოვნახოთ ისეთი ინგლისელი, რომელიც სიამოვნებით მოიგონებს თავის საკმაოდ შორეულ ახალგაზრდობას, გაიხსენებს მწერლის პირველ წარმატებებს და „პიკვიკის“ ავტორს ჩარლზ დიკენსის სახელით კი არ ახსენებს, არამედ ძველებურად იტყვის: „ჩვენი ბოსი“, როგორც ეძახოდნენ მას მოფერებით ამ ორმოცდაათიოდე წლის წინ.ასეთი ადამიანის ტკბილი, გულაჩუყებული მოგონება შეიძლება გახდეს საზომი იმ დიდი ენთუზიაზმისა და დაუოკებელი აღტაცებისა, რომლითაც ელოდებოდა ათასობით ადამიანი ამ ლურჯყდიანი ყოველთვიური რომან-ჟურნალის გამოსვლას. ახლა მისი გაყვითლებული ფურცლები, სადმე ძველ თაროებსა და კარადებში შემონახული, უიშვიათესი განძია ბიბლიოფილისათვის. იმ დროს, მიამბობდა ერთი ასეთი „old Dickensians“-თაგანი, რა დღესაც ფოსტა უნდა მოსულიყო და ფოსტალიონს ბოსის ესოდენ სასურველი ლურჯი წიგნი უნდა მოეტანა თავისი ჩანთით, ხალხს არ შეეძლო მოთმინებით შინ დაცდა. მთელი თვის განმავლობაში შიშითა და იმედით შეპყრობილნი ელოდნენ თურმე ამ დღეს, თან ცხარედ კამათობდნენ: ვის შეირთავს კოპერფილდი, აგნესს თუ დორას? მორიგ გასაჭირში ჩავარდნილი მიკობერი კვლავ თუ იყოჩაღებს და ცხელი პუნშით გაიქარვებს დარდს? და განა შეეძლოთ მშვიდად მჯდარიყვნენ სახლში და დალოდებოდნენ ამდენი განსაცვიფრებელი გამოცანის ამოხსნას! დალოდებოდნენ, სანამ თავისი ჯაგლაგა ცხენით მიაღწევდა ფოსტალიონი დაცხელ-ცხელ ამბავს მოიტანდა? არა, ეს არ შეეძლოთ. ყველა, მოხუცი თუ ახლაგაზრდა, წლიდან წლამდე, დათქმულ დღეს ორკილომეტრიან გზას გადიოდა, რომ რაც შეიძლება ადრე მიეღო თავისი წიგნი. უკან დაბრუნებისას გზაშივე იწყებდნენ კითხვას. ზოგი თანამგზავრის წიგნში იჭვრიტებოდა მოურიდებლად, ზოგი ხმამაღლა კითხულობდა და მხოლოდ ყველაზე ერთგულნი გარბოდნენ სახლში თავქუდმოგლეჯით, რათა ცოლ-შვილისათვის მიეტანათ ახალი წიგნი. და როგორც ამ პატარა ქალაქში, ისე უყვარდათ ჩარლზ დიკენსი ყველგან, ყველა სოფელში, ყველა ქალაქში, მთელ ქვეყანაში და მის საზღვრებს იქითაც, ყველგან, სადაც კი ინგლისელი სახლობდა; უყვარდათ მასთან შეხვედრის…გაგრძელება

ტეგები: ლიტერატურა, ცვაიგი, დიკენსი

ივან ილიჩის სიკვდილი (დასასრული)

ავტორი Kakha, იანვარი 3. 0 გამოხმაურება

ლევ ტოლსტოი - ივან ილიჩის სიკვდილი← დასაწყისირამდენსაც არ ფიქრობდა, ვერა და ვერ პოულობდა პასუხს. მაგრამ როცა მის გონებაში, როგორც ეს ხშირად ხდება ხოლმე, ის აზრი გაკრთებოდა, ეს ყველაფერი იმიტომ ხდება, რომ მე – ივან ილიჩმა, ისე არ ვიცხოვრე, როგორც საჭირო იყოო. მერე გაახსენდებოდა, მთელი სიცოცხლე როგორ წესიერად, როგორ პატიოსნად იცხოვრა და იმ უცნაურ აზრსაც თავიდან მოიშორებდა.10გაიარა კიდევ ორმა კვირამ. იმის გამო, რომ საწოლში წოლა არ უნდოდა, ახლა დივანზე იწვა – იწვა ყოველთვის კედლისკენ პირშებრუნებული და მარტო იტანჯებოდა ამ გაუგებელი სატანჯველის გამო, მარტო ფიქრობდა ამ ამოუხსნელ საფიქრალს. «რა არის ეს, ნუთუ მართლა სიკვდილია?! – ეკითხებოდა თავის თავს და – დიახ, სიკვდილიაო, – პასუხობდა შინაგანი ხმა. «ჰო, მაგრამ რატომ? რატომ ვიტანჯები ასე?» – ახლა ამას ჰკითხავდა და – ისე, არაფრისთვისო, – უპასუხებდა იგივე ხმა. მერე? მერე რა იყო?.. მერე აღარაფერი იყო...თავიდან, როცა ეს-ესაა ავადმყოფობა ეწყებოდა, როცა პირველად წავიდა ექიმთან, მის ცხოვრებას ორი ურთიერთსაწინააღმდეგო, ურთიერთმონაცვლე განწყობა ორად ჰყოფდა. ერთ მხარეს იყო სასოწარკვეთილება, გაუგებარი, შემაძრწუნებელი სიკვდილის მოლოდინი, მეორე მხარეს – გაზრდილი ინტერესი საკუთარი სხეულის ქმედებაზე... თვალწინ ხან ის მოგზაური თირკმელი ედგა, ხან ბრმა ნაწლავი, რომელმაც დროებით უარი თქვა თავის მოვალეობაზე და ხან გაუგებარი, თავზარდამცემი სიკვდილი, რომლისგანაც ვერაფრით გათავისუფლდებოდა.ეს ორი განწყობა ავადმყოფობის პირველი დღეებიდან ენაცვლებოდა ერთმანეთს, მაგრამ, რაც უფრო მძიმდებოდა, რაც უფრო შორს მიდიოდა ავადმყოფობა, მით უფრო საეჭვო და დაუჯერებელი ხდებოდა მოსაზრება თირკმელის მდგომარეობის შესახებ, ხოლო უფრო რეალური – კარსმომდგარი სიკვდილის გაცნობიერება.საკმარისია გაეფიქრა, რა იყო სამი თვის წინ და რა არის ახლა, გაახსენდებოდა, როგორმიაბიჯებდა მთის ძირას მძიმე, თანაზომიერი ნაბიჯებით, რათა საბოლოოდ გადასწუროდა დაიმედების იოტისოდენა შესაძლებლობაც კი.ამ ბოლო დროს რაც დივნის ზურგისკენ პირშებრუნებული იწვა, იმ საშინელ მარტოობას განიცდიდა, იმ…გაგრძელება

ტეგები: Qwelly, მოთხრობები, ნოველები, ტოლსტოი

ივან ილიჩის სიკვდილი (გაგრძელება)

ავტორი Kakha, დეკემბერი 27, 2018. 0 გამოხმაურება

ლევ ტოლსტოი - ივან ილიჩის სიკვდილიდასაწყისი ასე გაიარა ორმა თვემ. ახალი წლის წინ ქალაქში მისი ქვისლი ჩამოვიდა და მათ სახლში დაბინავდა. ივან ილიჩი ამ დროს სამსახურში იყო, პრასკოვია ფეოდოროვნა კი საყიდლებზე გახლდათ წასული. შინ რომ მოვიდა ივან ილიჩი, თავის კაბინეტში შესულს იქ ქვისლი დახვდა – ახოვანი, ჯანღონით სავსე სანგვინიკი. ამ დროს ის ჩემოდანს ხსნიდა, რომ უცებ თავი ასწია, ივან ილიჩს შეხედა, წამით იყუჩა და მისმა ამ შეხედვამ, მისმა ამ გაოცებულმა მზერამ ივან ილიჩისათვის ყველაფერი ნათელი გახადა. – რა იყო, ძალიან შევიცვალე? – ჰო... არის რაღაც ცვლილება. მისი ამ სიტყვების შემდეგ ივან ილიჩმა თავის გარეგნობაზე საუბარი რამდენჯერაც არ წამოიწყო, ქვისლმა წაუყრუა, საუბარში არ აჰყვა. მალე პრასკოვია ფეოდოროვნაც მოვიდა და ქვისლი მასთან შესახვედრად რომ გავიდა, ივან ილიჩმა კარი მაშინვე ჩაკეტა, სარკეში რამდენჯერმე ჩაიხედა, ჯერ წინიდან შეათვალიერა თავი, მერე გვერდიდან, მერე ცოლთან ერთად გადაღებული სურათი აიღო და სარკეში დანახულ თავის თავს შეადარა. ცვლილება მართლაც უზარმაზარი იყო. ახლა მკლავები გაიშიშვლა იდაყვებამდე, დაიხედა მკლავებზე, სახელოები ისევ ჩამოიწია, ატამანზე დაჯდა და სახე ღამესავით ჩაუშავდა. «არა, არ შეიძლება, საჭირო არ არის, არ არის საჭირო...» – უთხრა საკუთარ თავს, წამოხტა, მაგიდასთან მივიდა, საქმიანი ქაღალდები გაშალა, კითხვა დაიწყო, მაგრამ ვეღარ გააგრძელა, კარი გააღო და ზალაში გავიდა. სასტუმრო ოთახის კარი მოხურული იყო. კართან ფეხაკრეფით მივიდა და მიაყურა. – ტყუილია, ასე არ არის, აჭარბებ, – ამბობდა პრასკოვია ფეოდოროვნა. – როგორ თუ ვაჭარბებ?! შენ უბრალოდ ვერ ატყობ, მკვდარივითაა, შეხედე, თვალები როგორი ჩამქრალი აქვს. მაინც რა მოუვიდა, რა სჭირს? – არ ვიცი... ნიკოლაევმა (ეს მეორე ექიმი იყო) რაღაც თქვა, მაგრამ ვერაფერი გავიგე. ლეშჩეტიცკიმაც რაღაც სრულიად საპირისპირო ილაპარაკა... ივან ილიჩი გატრიალდა, ისევ თავის ოთახში შევიდა, დაწვა და ფიქრს მიეცა... «თირკმელი... მოხეტიალე თირკმელი...» – გაახსენდა ყველაფერი, რასაც ექიმები ამბობდნენ – ის, თუ როგორ მოსწყდა თირკმელი ადგილს და…გაგრძელება

ტეგები: მოთხრობები, Qwelly, ნოველები, ტოლსტოი

მეჯლისის შემდეგ

ავტორი ლაშა. ბოლოს გამოეხმაურა: George, დეკემბერი 24, 2018. 1 გამოხმაურება

ლევ ტოლსტოი - მეჯლისის შემდეგ      – აი, თქვენ ამბობთ, რომ ადამიანს არ შეუძლია თავისით მიხვდეს, რა არის კარგი და რა არის ცუდი, რომ ყველაფერში გარემოა დამნაშავე. მე კი ვიტყოდი, რომ ყველაფერი შემთხვევაზეა დამოკიდებული. აი, მე, მაგალითად, ჩემს ამბავს მოგიყვებით.      ასე დაიწყო ყველასაგან დიდად პატივცემულმა ივან ვასილევიჩმა ჩვენ შორის იმის თაობაზე გამართული საუბრის შემდეგ, რომლის მიხედვითაც ადამიანის პიროვნული სრულყოფისთვის, უპირველეს ყოვლისა, იმ გარემოს, იმ პირობების შეცვლაა საჭირო, რა გარემოსა და პირობებშიც უხდება ცხოვრება... კაცმა რომ თქვას, იქ მყოფთაგან არავის უთქვამს, შეუძლებელია შენით მიხვდე, კარგი რა არის და ცუდი რა არისო, მაგრამ ივან ვასილევიჩს წესად ჰქონდა, ეპასუხა თავისი საუბრის შემდეგ გაჩენილი კითხვებისა და შეხედულებებისთვის და ამასთან დაკავშირებით მოეყოლა ეპიზოდები თავისი ცხოვრებიდან. ხშირად ეს ისე გაიტაცებდა, რომ ავიწყდებოდა, რაზე დაიწყო საუბარი და თავის იმ ამბავს უფრო გულწრფელად და ალალად ჰყვებოდა.      ასე მოიქცა ახლაც:      – აი, მე ჩემს ამბავს მოგიყვებით. ჩემი ცხოვრება ასე რომ აეწყო და არა სხვაგვარად, მიზეზი არის არა გარემო, არამედ სულ სხვა რამ.      – მაინც რა არისო? – ვკითხეთ.      – ეს გრძელი ამბავია. რა არის, რომ გაიგოთ, ბევრი უნდა მოვყვე.      – მერედა, მოყევით.      ივან ვასილევიჩი ჩაფიქრდა, თავი გააქნია და დაიწყო.      – ასეა, – თქვა მან, – მთელი ჩემი ცხოვრება ერთმა ღამემ, არა, უფრო ერთმა დილამ შეცვალა.      – ჰო, მაგრამ, რა მოხდა ასეთი?      – მოხდა ის, რომ თავდავიწყებამდე ვიყავი შეყვარებული... შეყვარებული მანამდეც ბევრჯერ ვყოფილვარ, მაგრამ ეს ჩემი ყველაზე დიდი, ყველაზე ძლიერი სიყვარული იყო... ძველი ამბავია, იმ ქალს უკვე გასათხოვარი ქალიშვილი ჰყავს. ეს იყო ბ... დიახ, ეს იყო ვარენკა ბ... – თქვა ივან ვასილევიჩმა და იმ ქალის გვარი დაასახელა, – ორმოცდაათი წლისაც ნამდვილი მზეთუნახავი გახლდათ... აი, თვრამეტი წლისა კი ისეთი ლამაზი იყო, თვალს ვერ მოაცილებდი. მაღალი, ტანწერწეტა, გრაციოზული და დედოფალივით ბრწყინვალე. გეგონება, სხვაგვარად არ შეუძლიაო, დადიოდა ყოველთვის წელში გამართული, ოდნავ უკან თავგადახრილი, რაც სიმაღლესა და დახვეწილობასთან ერთად,…გაგრძელება

ტეგები: ტოლსტოი, მეჯლისი, მოთხრობა, ლიტერატურა, Qwelly

ივან ილიჩის სიკვდილი

ავტორი Kakha, დეკემბერი 24, 2018. 0 გამოხმაურება

ლევ ტოლსტოი - ივან ილიჩის სიკვდილი1 სასამართლოს დიდ შენობაში მელვინსკის საქმესთან დაკავშირებით სხდომაზე შესვენების გამოცხადებისას პროკურორებმა და სასამართლოს წევრებმა თავი ივან ეგორიჩ შებეკის კაბინეტში მოიყარეს. საუბარი ყველასთვის ცნობილ კრასოვსკის საქმეზე დაიწყო. ფეოდორ ვასილევიჩი დაბეჯითებით ამტკიცებდა, ეს საქმე არაგანსჯადიაო, ხოლო ივან ეგოროვიჩი თავისაზე იდგა. ერთადერთი, ვინც კამათში არ ჩართულა, პეტრე ივანოვიჩი იყო, იჯდა და ახლახან შემოტანილ «ვედომოსტს» ათვალიერებდა. – ბატონებო, ივან ილიჩი გარდაიცვალა! – გარდაიცვალა?! – აი, წაიკითხეთ! – უთხრა პეტრე ივანოვიჩმა ფეოდორ ვასილევიჩს და ჯერ ისევ სტამბის სუნით გაჟღენთილი გაზეთი გაუწოდა. შავ არშიაში ასეთი განცხადება იყო: «პრასკოვია ფეოდოროვნა გოლოვინა ნათესავებსა და ნაცნობ-მეგობრებს მიმდინარე 1882 წლის ოთხ თებერვალს მწუხარებით აუწყებს საყვარელი მეუღლის – სასამართლოს პალატის წევრის ივან ილიჩ გოლოვინის გარდაცვალებას. გამოსვენება პარასკევს, ნაშუადღევს». ივან ილიჩი, ვინც აქ შეკრებილი ბატონების ამხანაგი იყო და ყველას უყვარდა, უკვე რამდენიმე კვირაა, ავადმყოფობდა – ამბობდნენ, რაღაც მოურჩენელი სენი სჭირსო... სამსახურში ივან ილიჩს ჯერ ისევ თავისი თანამდებობა ეკავა, მაგრამ, ვარაუდობდნენ, რომ მისი გარდაცვალების შემთხვევაში მის ადგილას შეიძლება ალექსეევი დაენიშნათ, ხოლო ალექსეევის ადგილას ან ვინიკოვი, ან შტაბელი. ამიტომაც, როგორც კი ივან ილიჩის სიკვდილის ამბავი შეიტყვეს, აზრი, რამაც ამ კაბინეტში თავმოყრილი თითოეული ბატონის თავში გაიელვა, იყო ის, თუ რა მნიშვნელობა შეიძლება ჰქონებოდა ივან ილიჩის სიკვდილთან დაკავშირებულ გადაადგილებებ-დაწინაურებებს პალატის წევრებისა და მათი ნათესავებისათვის. «ახლა ალბათ შტაბელის ან ვინიკოვის ადგილს დავიკავებ. მე ამას დიდი ხანია მპირდებიან. ამ დაწინაურებით კანცელარიის გარდა დამატებით კიდევ რვაას მანეთამდე მომიწევს»... – ეს ფეოდორ ვასილევიჩი იყო. «სასწრაფოდ კალუგიდან ცოლისძმის გადმოყვანა უნდა ვითხოვო. იმას მაინც ვეღარ იტყვიან, ნათესავებისთვის არაფერს აკეთებსო», – ასე პეტრე ივანოვიჩმა გაიფიქრა, ხმამაღლა კი თქვა: – რომ ვერ ადგებოდა, მე ეს უკვე ვიცოდი... ეჰ, ძალიან საწყენია... – მაინც ისეთი რა ავადმყოფობა…გაგრძელება

ტეგები: მოთხრობები, ტოლსტოი, ნოველები, Qwelly

ფიოდორ დოსტოევსკი - ჩანაწერები მიწისქვეშეთიდან

ავტორი Kakha. ბოლოს გამოეხმაურა: George, დეკემბერი 15, 2018. 4 გამოხმაურება

    წერილები მიწისქვეშეთიდან (ან ჩანაწერები იატაქვეშეთიდან) დოსტოევსკის ერთ-ერთი გამორჩეული ნოველაა, რადგან იქ განხილულია ადამიანის ის შინაგანი სულიერი და ბნელი მხარეები რომლითაც ის არის "დაჯილდოვებული" და ხშირად საკუთარ თავსაც არ უზიარებს. ამპარტავნება, სიჯიუტე, სიხარბე და ღალატი ეს მცირე ჩამონათვალია იმ თვისებების რითიც არის შეპყრობილი მთავარი გმირი (იატაქვეშეთი კი ყოველი ადამიანის გულია)*ფიოდორ დოსტოევსკი - ჩანაწერები მიწისქვეშეთიდან*სპეციალურად : www.Qwelly.com _ისათვისგაგრძელება

ტეგები: ნოველები, ჩანაწერები, დოსტოევსკი, Qwelly

წერილები მილენასადმი (დასასრული)

ავტორი Kakha, დეკემბერი 14, 2018. 0 გამოხმაურება

← დასაწყისი   ფასის მიხედვით გრიმენშტაინი მირჩევნია. ფასიც რომ არა, სხვა სანატორიუმში ყველაფერი (მატრასი, ბალიში, გადასაფარებელი და ა.შ.) თან უნდა მიიტანო. მე კი ამდაგვარი არაფერი მაქვს. გრიმენშტაინში ამ ყველაფერს თვითონ გაძლევენ. ვინერ ვალდში წინასწარ იხდიან თანხის ნაწილს, გრიმენშტაინში - არა. გრიმენშტაინი უფრო მაღლაც მდებარეობს. ჯერ არ მივემგზავრები. ერთი კვირის განმავლობაში საკმაოდ ცუდად ვგრძნობდი თავს (სიცხე და ისეთი სუნთქვის უკმარისობა მქონდა, მაგიდიდანაც ვეღარ ვდგებოდი, მაგრად მახველებდა). ეს, ეტყობა, ერთი ხანგრძლივი გასეირნების შედეგია. ახლა ცოტა უკეთ ვარ, ამიტომაც სანატორიუმში წასვლა ისევ მეორეხარისხოვნად იქცა. ისე ორივე სანატორიუმი ძვირია. ინექციები ფასიანია. სადმე სოფლად წასვლა ან პრაღაში დარჩენა მირჩევნია, რათა რამე ხელობა შევისწავლო. რა მინდა სანატორიუმში? მთავარი ექიმი თავის პრეტენზიებს მომახვევს, ხორცის ჭამას მაიძულებს. მე კი ალბათ ყელში გამეჩხირება.***ორი საათი ჰამაკში ვიწექი და მარტო შენზე ვფიქრობდი.***შენ გავიწყდება, რომ ჩვენ ერთმანეთის გვერდით ვდგავართ და მიწაზე ერთ არსებას დავცქერით, ეს არსება მე ვარ. მაგრამ ჩემს გამოხედვაში აღარაფერი იკითხება. სხვათა შორის, შემოდგომაც მეხუმრება მგონი: ხან საეჭვოდ ცხელა, ხანაც ცივა. უკვე ვიფიქრე იმაზე, ვენით გავმგზავრებულიყავი, მაგრამ ეს მხოლოდ იმიტომ, რომ ფილტვები მეტად ცუდ მდგომარეობაში მაქვს, ვიდრე ზაფხულში მქონდა (ეს ბუნებრივიცაა). ქუჩაში ლაპარაკი სირთულეებს მიქმნის და არასასიამოვნო შედეგებიც მოაქვს. ამ ოთახიდან უკვე უნდა გავიდე და შეძლებისდაგვარად სწრაფად. გადავინაცვლო გრიმენშტაინის შეზლოგინში. იქნებ მგზავრობა, ვენის ჰაერი მომიხდეს კიდეც... *** როგორ ხდება ეს, მილენა, რომ შენ ისევ და ისევ არ გაქვს ჩემ მიმართ შიში, მორიდება თუ რაღაც მსგავსი? რა ძალა ან რა გულწრფელობა გაგაჩნია ასეთი! ერთ ჩინურ მოჩვენებათა წიგნში მახსენდება, სულ სიკვდილზეა ლაპარაკი. ერთი სასიკვდილო სარეცელზე წევს და სიკვდილის სიახლოვის მიუხედავად ამბობს: ჩემი ცხოვრება ისე გავატარე, სულ საკუთარ სურვილებს ვებრძოდი, ასეც დავასრულე. კიდევ: ერთი…გაგრძელება

ტეგები: წერილები, Qwelly, აუცილებელი, კაფკა

წერილები მილენასადმი (გაგრძელება)

ავტორი Kakha, დეკემბერი 8, 2018. 0 გამოხმაურება

ფრანც კაფკა - წერილები მილენასადმი← დასაწყისიჰო, კიდევ რაღაცის თქმა მინდოდა, მაგრამ ისევ ის ახალგაზრდა პოეტი იყო აქ. არ ვიცი, როგორც კი ვინმე მოდის, მაშინვე ჩემი საქაღალდეები მახსენდება და მთელი ამ სტუმრობის პერიოდში სხვა ვეღარაფერზე ვფიქრობ. დაღლილი ვარ, არაფერი ვიცი, შენს კალთაში თავის ჩადების მეტი სხვა არაფერი მინდა. მსურს, ვიგრძნო შენი ხელი ჩემს თავზე და მარადიულად ასე დავრჩეთ. შენი ჰო, აი რის თქმა მინდოდა, შენს წერილში ერთი დიდი ჭეშმარიტება (სხვა ჭეშმარიტებათა შორის) წერია, ის, რომ, სხვათა შორის, შენ ადამიანი ხარ და ანგარიში შენც უნდა გაგიწიო. ეს ჭეშმარიტებაა. მე კი ჭუჭყში, სისაძაგლეში, ჯოჯოხეთში ჩაძირული, გასაცოდავებული ვდგავარ შენ წინაშე და ვტირი - ვტირი იმ ბავშვივით, რომელმაც რაღაც ცუდი ჩაიდინა და დედის წინაშე მოთქვამს: ასე აღარასოდეს მოვიქცევიო. ვიდრე რამე სერიოზული მომხდარა, ჯერ კიდევ შეიძლება უბედურების თავიდან აცილება. მაგრამ შიში ხომ ძალებს ართმევს კაცს. სწორედ რომასეა!...***ტელეფონი! წამოვფრინდი! დირექტორთან მიბარებდნენ! მას შემდეგ, რაც პრაღაში ვარ, საქმეზე პირველად გამომიძახეს. ახლა დაიწყება თავბრუ დამხვევი წუთები. თვრამეტი დღის განმავლობაში, წერილების დაწერის და წაკითხვის გარდა, არაფერი გამიკეთებია. ჰო, კიდევ ფანჯრიდან ყურება. წერილებს ხან ხელში ვიღებდი, ხან ისევ მაგიდაზე ვდებდი, მერე ვინმე სტუმარი მოვიდოდა. ეს იყო და ეს. როცა ბიუროში დირექტორთან მივედი, მეგობრულად გამიღიმა და ჩემთვის სრულიად გაუგებარ რაღაც საქმეებზე დამიწყო ლაპარაკი. მერე გამომემშვიდობა, რადგან შვებულებაში გადიოდა. წარმოუდგენლად კარგი ადამიანია. (მართალია, მისი ნალაპარაკებიდან ვერაფერი გავიგე, მაგრამ მე მაინც გაურკვევლად ჩავიბურდღუნე: კი უკვე მზად მაქვს და ხვალ უკვე მბეჭდავს ვუკარნახებ-მეთქი) აი, ეს მინდოდა, ჩემი კეთილი სულისათვისაც მეუწყებინა. კვირა შენ რაღაც არ გესმის, მილენა, შენ ხომ ჩემი მთლიანობა ხარ და სხვანაირად ვერ წარმომიდგენია. ვენაში ჩამოვალ თუ არა, დღეს ამის თქმა არ შემიძლია. ალბათ უფრო არ ჩამოვალ. თუ ადრე ამისათვის, სხვა მიზეზი გამაჩნდა, დღეს ერთადერთი მიზეზი…გაგრძელება

ტეგები: წერილები, ლიტერატურა, Qwelly, კაფკა

კომენტარების დაფა

Rati Inashvili: მაისი 4, 2012||1:44pm

ანუ, ყველა შემოქმედს თავისი თემა ჰქონდეს?

ლაშა: მაისი 4, 2012||2:05pm

:) :) :) :) ჩილინდრიშვილის ლექსები და გალაქტიონი??? :) :) :)

კარგით მე და ლექსები? :) 

ჰო, რატი დავყოთ თემებად. ლექსები, ფილმები და ა.შ. ახლა გავაკეთებ მე ფილმების ჯგუფს და იქ განვატავსოთ ჩვენი საყვარელი ფილმების ან ტრილერები ან თუ შეგვიძლია სრული ვერსიები, მცირე ინფორმაციებით... :) მე პირველი ვიქნები... :P :P :P

ლაშა: მაისი 11, 2012||3:21pm

კახა რატომ შეუცვალე ჯგუფს სახელი? შენი აზრით რაც ახლა აქაა განთავსებული რომელიმე მსოფლიო დონის ლიტერატურილი შედევრია? :D :D :D :D 

Kakha: მაისი 11, 2012||5:03pm

ხელოვნების ჯგუფი ვერ შეითვისებდა ლიტერატურას

ამიტომ სხვა ჯგუფის შექმნა გადავწყვიტე რაც შეეხება მსოფლიო შედევრებს ამას დრო გამოაჩენს :))))))

ლაშა: მაისი 11, 2012||5:15pm

მე შენ გეტყვი ისეთი აქტივობა შეიმჩნეოდა აქ გინდა ხელოვნების გინდ ლიტერატურის რომ აუცილებლად უნდა გაგეცალკევებინა... :(

აუ რა განხილვა წაგვიშალე კახუჩელა რა... :(

markozashvili: მაისი 23, 2012||7:15pm

me ar var cinaagmdegi chilindrishvilis da galaktionis leqsebi gverdi gverd iyos :):)  romelsac minda imas wavikitxav ra problemaa :D :D

markozashvili: მაისი 23, 2012||7:16pm

ise cisia bevrjer minaxavs rom xatav saintereso  iqneba sheni shemoqmedebis xilva didi siamovnebit davatvalierebdi :): )

nini: მაისი 3, 2013||2:56pm

kaxa drom ukve gamoachina msoflioshedevrebi literaturis dargshi  chven unda chavwvet axla amas

ლაშა: მარტი 30, 2015||3:21pm

მერიმეს კვირეული გვქონია! :) 

Kakha: მარტი 30, 2015||6:31pm

ლიტერატურაში საინტერესო კვირა გველის ))

კომენტარი

თქვენ უნდა გახდეთ ლიტერატურა_ს წევრი რომ შეძლოთ კომენტარის გაკეთება!

 

წევრები (518)

 
 
 

ღონისძიებები

ბლოგ პოსტები

პანკისელების უარი ჰესს, მოსამართლეების კანონის დაბრუნება და მერიის გადაწყვეტილებები

გამოაქვეყნა Giorgi_მ.
თარიღი: აპრილი 24, 2019.
საათი: 9:59pm 1 კომენტარი

      ანონსის მიხედვით გამოსწორდა ამინდი და პოლიტიკური სპექტრიც ნელ-ნელა დამშვიდდა და სპექტრის ფერებად დაშლა დაიწყო. მაგრამ მაინც გამოიკვეთა რამდენიმე მიმართულება, რომლებმაც შედარებით მეტი ინფორმაცია…

გაგრძელება

შემთხვევითობას ეძინა

გამოაქვეყნა nunu qadagidze_მ.
თარიღი: აპრილი 24, 2019.
საათი: 3:00pm 0 კომენტარი

ოქროს მაძიებლის ნაკვალევზე (გაგრძელება)

      უცბად დაიჭექა, მაგრამ რა დაიჭექა! ჭექა-ქუხილის ღმერთი იყო, აბა…

გაგრძელება

პენსიები და ფინანსები დეპუტატების წინაშე, ნარკოტიკების სიძვირე, წიგნის და ჭიაკოკონობის დღეები

გამოაქვეყნა Giorgi_მ.
თარიღი: აპრილი 23, 2019.
საათი: 10:30pm 1 კომენტარი

      გუშინდელთან შედარებით საინფორმაციო თემები ცოტა გაიშალა რამდენიმე მიმართულებით. ცხადია, ყველაზე ხმაურიანი ამბავი ბოლო დღეებიდან ისევ მეინსტრიმშია - პანკისის ხეობაში მომხდარ არეულობას ვგულისხმობ.…

გაგრძელება

პანკისის ჰესი და მოსახლეობის ქვიანი პროტესტი

გამოაქვეყნა Giorgi_მ.
თარიღი: აპრილი 22, 2019.
საათი: 9:30pm 0 კომენტარი

      მართალია უკვე კვირაზე მეტია მზე არ გვინახავს, მაგრამ კარგი ამბავი გამოჩნდა სინოპტიკოსებიდან - 25 აპრილიდან საქართველოში გამოიდარებს. იქამდე, დღის მთავარ ამბად უქმეებზე მომხდარი არეულობა იყო -…

გაგრძელება

Qwelly World

free counters