ისევ მოკლე ჩართვები ყოველდღიურ ცხოვრებაში, ანუ ცნობისმოყვარე მე და მუზა

      რა ხანია მე და მუზა ერთმანეთს დავეკარგეთ. ეხლა ვთხოვე, ისევ გვეხილა ჩვეულებრივ კაცთა ყოველდღიური ცხოვრების ჭიამაია საით მიფრინავდა.

      მუზას მოლოდინში მოსაცდელ სკამზე ხანიერ ქალს მივუჯექი. ცოტა ხანში ტელეფონმა დარეკა. ჩემი არ იყო. ქალმა უპასუხა. ათი წუთის შემდეგ ახალგაზრდა გოგონა მოვიდა. ეტყობა, ნაგვიანევიშვილი ან ნაადრევი შვილიშვილი იყო. მან ქალს რაღაც მისცა. მერე უთხრა, ორი საათი დრო მაქვს, ეხლა გაგყვები, აიღე პენსია და ჩვენთან წავიდეთო. წამოდგნენ. მუზაც კარგ დროს მოვიდა. ჩვენც გავყევით.

      პერიფერიის ბანკი ერთ ძველ უსახო შენობაში იყო, შუაზე ბნელი შესასვლელით. ამ შესასვლელის ბოლოში ვიდეოთვალი ეყენა და როგორ არ შვენოდა ამ შეძველებულ, ულამაზო შენობას თანამედროვე ეს მეცნიერული მიღწევა! ასაკოვანს სინჯარის ბავშვი რომ ამშობიარო, იმის ასოციაციას იწვევდა.

      კიბის ძირში, შიგა მხარეს წყალი გამოდიოდა ძველი გაყვანილობიდან და აპრილის მორღვეულ სიცივეს ძალას მატებდა. მარჯვნივ ძველი ქაღალდების შეკვრა ეწყო ჭერამდე. ქვის იატაკზეც კარგა ფართო ადგილი ეჭირა ასეთ ქაღალდებს. ქუჩის მხარეს ორ პატარა "ფანჯარაში" მოლარეები ისხდნენ. შესასვლელში ორი გრძელი დასაჯდომი იდგა. იქ რამდენიმე პენსიის მომლოდინე იჯდა და ერთმანეთს თავიანთ დარდ-ვარამს უზიარებდნენ. მათი საუბარი იყო ავადმყოფობაზე, პენსიის უკმარისობაზე, ბანკის ვალზე, სინათლის გადასახადზე... კითხულობდნენ ერთმანეთში ნაცნობებს, მკვდარ თუ ცოცხალ ნათესავებს; განსჯიდენ ჭირვეულ ამინდს და მოუსავლიან წლებს. აქ, ჩვენს გარდა, ბევრი არამკითხე თუ მკითხე ყურმგდებიც იყო, რომლებიც ხნულში თესლივით გადააგდებდნენ სიტყვას მთავრობის საძაგებლად. და ატყდებოდა მდაბიური კამათი, რასაც პენსიის გრძელი რიგის მოწევა თუ დააშოშმინებდა. რიგი კი ლენინის მავზოლეუმთან ჩამდგარ ხალხს გავდა: მომქანცველი მოლოდინით, მაგრამ აქ მომლოდნელნი სხვანაირი მოლოდინით იყვნენ, თვითონაც სხვა იერი მიეღოთ: უფრო შავად ჩაცმულნი, უსახურნი მოუვლელობით ავადმყოფური გარეგნობით, უკბილონი უსახსრობით, ჯოხიანები თუ ყავარჯნიანები. ვერ ნახავდით თავაზიანობას, მორიდებას, პატივისცემას. მათი ჭიამაია მხოლოდ მოლარისკენ უნდა გაფრენილიყო. რიგმოწეულნი ზედა სართულზე ადიოდნენ სინათლის გადასახადისთვის. გულდაწყვეტილმა მუზას გადავხედე. მანაც შემომხედა და მანიშნა, წავიდეთო. მე მოვბრუნდი. ჩემს წინ რამდენიმე მოხუცი მიდიოდა. დარჩენილ ფულს ერთი მათგანი უბეში იდებდა, ისე, როგორც ჩვეოდათ ამ 40-50 წლის წინად მოხუცებს. მაშინ მას ეცინებოდა ამაზე, არ მოსწონდა და უკვირდა კიდეც. ალბათ ეგონა მუდამ თავანკარა იქნებოდა მისი ცხოვრება.

 - "განა ცოტა კი გაიზარდა პენსია, მარა, რაში გეყოფა; შეხვალ მაღაზიაში ან აფთიაქში და ფრიტ - გაქრება," - ამბობს ერთი. - აბა, მაი თქვი. ნეტაი იმ დღეებს, ხვალის შიში რომ არ იყო. აქ მუზამ ყურები ცქვიტა, რა წარსული სანატრელი გქონდაო? - ეხლა, - ისევ გააგრძელა პირველმა - რაღაც კია კარგი, მარა ისეთი რამეებია ცუდი, რაც ძალიან გვჭირდება; ასი პოლისი რომ მომცენ, არ მინდა. ნამდვილ ექიმთან მინდა მივიდე და კარგი წამალი მენატრება. - თურმე ვადაგასულ და უხარისხო წამლებს გვასაღებენ. ბერებს ხომ ისეც არაფრად გვთვლიან, - დაამატა მეორემ.

 - ერთი ახალგაზრდები იყონ კარგად და ჩემს თავს არ ვჩივი, - ჩაილაპარაკა ერთერთმა.

 - რაფერ არ ვჩივი, ხე ხომ არ ვარ, რომ მომჭრან, ახლა მინდა სიცოცხლე, ჩემს ნაშრომს უნდა გადავხედო. ვუყურო ქვეყანას, სანამ გამჩენი ღმერთი მომაკითხავს, - გამომწვევად დაამატა სხვამ. ამ საუბარმა სპილო გამახსენა; სადღაც წამიკითხავს, ისინი თურმე გრძნობენ სიკვდილის მოახლოებას და მიდიან ამორჩეულ ადგილას აღსასრულის მოლოდინში. ასეთ ადგილს სპილოთა სასაფლაო ქვია და მათი ძვლებითაა სავსე. თავი გავაქანე, რომ გამერეკა შორს წასული ფიქრები, ამაზრზენად დახატული უღვთო მომავალი. აბა, ღვთის გაჩენილი კაცი რომ ღმერთს წაართმევს უფლებებს და განაგებს კაცთა სიკვდილ-სიცოცხლეს, შესაწყნარებია?!

      ვხედავ, მუზა შორსაა. გავძახე, არაო, მანიშნა. რატომ - მეთქი, ვანიშნე მეც ხელის გაქანებით. 3-4 დღეში მოვიდეთო.

      ეს მოქმედი პირნი არ იღლებიან, მაინც გრძელდება მათი ერთფეროვანი ყოფა. მე და მუზა კი ერთმა დღემ დაგვღალა.

      ორ დღეში მეწვია მუზა, წავიდეთ ისევ ბანკშიო. ეხლა დაბლა არავინ იყო. მხოლოდ ერთი სალაროს სარკმელი იყო ღია. მივედი. აქ იღებენ პენსიას-მეთქი, ვკითხე. ჯერ მაღლა უნდა ახვიდეთ, იქ შეგივსებენ ფურცელს, მერე აქ მოხვალ, - ისე მითხრა, არც გამოუხედავს. წავედით მაღლა. იქ ირეოდა ათასნაირი კაცი და ქალი. ზოგს გადასახადი შექონდა, ზოგი კრედიტს იკეთებდა, ზოგიც პენსიის ფურცლებს ავსებინებდა.

 - მოვედი, არ შემიძლია, ამდენი რომ შემეძლოს, ვიმუშავებდი და პენსიაც არ დამჭირდებოდა ჯერ, - ჩაილაპარაკა ერთმა მოხუცმა. - ჰო, დაა, მაი თქვი ერთი, დამაკლონ თითო ლარი და სახლში მომიტანონ მირჩევნია, თან ვიღაც დასაქმდება, - შეეპასუხა მეორე.

 - გააკეთებინე ბანკომატი და ოჯახიდან ვინმე მოგიტანს, - გაეპასუხა ახალგაზრდა მამაკაცი. - კიიი, შენამდე ნახევარი არ მოვა, - თავის ქნევით თქვა მოხუცმა ქალმა.

      კომპიუტერთან მიმჯდარი მომსახურეები გამალებით ამოძრავებდნენ თითებს. ბოლოს ერთი ახალგაზრდა წამოდგა და მაგიდის გვერდით ღუმელის მილივით ამოშვერილში ხმამაღლა ჩასძახა რაღაც, მერე ყური მიადო და ასე მრავალჯერ. ჯერ გაოგნებული ვუყურებდი გონების ამ "შედევრს", მერე მივხვდი, რაშიც იყო საქმე. გამეცინა და ამ "მოვლენამ" ჰოლივუდში ჩადრიანი მსახიობის ასოციაცია შემიქმნა.

      სიგრძივი სკამი აქაც იდგა, ოღონდ ცოტა მოკლე. ზოგი მომლოდინე იქ იჯდა. კიბეზე ქშენაქშენით ამოიყვანეს თავშალმოხურული, მსუქანი ჯოხიანი ქალიმისი მარჯვენა მხარი ახალგაზრდა გოგოს ჩაებღუჯა და მოვალეობის მომხდელი მზერით სკამისკენ მიყავდა. მოხუცი დასვა, თვითონ არ დამჯდარა, სარკმელთან მივიდა და კომპიუტერთან მჯდომს რაღაც უთხრა. იმან უპასუხა თავაუღებლად. მოხუცი ცოტახანს ქოთქოთებდა. მერე დაშოშმინდა. გოგონამ ხელჩანთიდან რაღაც ამოიღო, მერე მივიდა ბოლო სარკმელთან, სადაც რიგი არ იყო, ფული აიღეს, ხელი მოაწერინეს და როგორც ტაატით მოიყვანა, ისე წაიყვანა გოგონამ. მოხუცს ხელები უცახცახებდა, ფეხები ებლანდებოდა. - კიდევ თუ ასე მათრევდნენ ყოველ თვე, არ მეგონა. ცოტა კი გაიზარდა პენსია, მარა ასე გზა - შარაში დავდებ სულს. ოჰ, ოჰ! - ქოთქოთებდა მოხუცი. - მაი შენს ივანიშვილს მოკითხე და უთხარი, ხომ მიეცით ხმა ლამაზად! - მიაძახა კიბეზე ჩამავალმა, რომელიც შეფერხებით მიდიოდა გოგონას და მოხუცის ხელკავის გამო.

 - მაშინაც ამ დღეში ვიყავით, მაშინაც. აქ მოვყავდი ასაღებად. "შენც ერთი, დედაბერო, მოგცლია და არ იცი, რა იწუწუნო, თან მაგაზეა ქვეყნის საქმე მისული და შენ ხარ ერთი მთავარი პრობლემა", - ჩაილაპარაკა ახალგაზრდა ქალმა, რომელიც კიბის მოსახვევთან იცდიდა, როდის ჩაატერებდნენ მოხუცს, რომ აევლო კიბეზე. ამის გაგონებაზე მუზამ თავი გააქნია და მე გადმომხედა. მეც გავაქნიე თავი და წავედით.

      მეორე დღეს ვუხმე მუზას. ერთგან ვაპირებდი წაყვანას. დილით ვერ მოვიცალე; ასე, 12-სთვის გავედით. მზიანი ამინდი იყო. აბა, რა, პირველი მაისი იყო! საავადმყოფოსკენ ავიღეთ გეზი. ჭიშკართან პოლიციელი იდგა. იქით მიგვითითა. იქაც პოლიციელი იყო, მაგრამ მოვახერხეთ გზის გამკვლევა. შევედით ეზოში. არაუშავდა ეზოს. ადრე უფრო გათამამებული იყო ნაგავი. ავადმყოფი და საავადმყოფო თავისი ყოფის მიზეზ-შედეგობრიობით სასიამოვნო როდია, მაგრამ ავადმყოფობა ზოგჯერ საჭიროცაა ალბათ: შეფერხდები ცხოვრების გზაზე და ბევრ რამეს დაუფიქრდები. ალბათ საავადმყოფო სანუგეშო იქნებოდა, რომ ჰიპოკრატეს ფიცი "მამაო ჩვენოსავით" ახსოვდეთ მუშაკებს. მუზამ გადამაფიქრებინა შესვლა და ეკლესიაში წავედით.

ნათელა გორგოშაძე- დუმბაძე

ნახვა: 984

ტეგები: Qwelly, ბლოგი, მე_და_მუზა, მოკლე_ჩართვები, ნათელა_გორგოშაძე-დუმბაძე, პენსია, პენსიის_რიგი, საავადმყოფო, ქველი, ყოველდღიური_ცხოვრება, მეტი...ჰიპოკრატე

ლაშა: იანვარი 20, 2016||6:27pm

ნახევარი არ მოვა შენამდეო, აქ გულიანად გამეცინა თუ გულზე მომხვდა, კარგად არ ვიცი :))

Kakha: იანვარი 21, 2016||10:57pm

წანამძღვრები მგონი არ არის ძლიერი, ხსომება ცოდნას არ ნიშნავს ))

ნათელა: იანვარი 23, 2016||12:43pm

რას გულისხმობ?

კომენტარი

თქვენ უნდა გახდეთ Qwelly_ს წევრი რომ შეძლოთ კომენტარის გაკეთება!

Qwelly_ზე რეგისტრაცია

ღონისძიებები

ბლოგ პოსტები

პარკიპელაგი - მოტივტივე კუნძულები

გამოაქვეყნა Tamila Moshiashvili_მ.
თარიღი: ნოემბერი 22, 2020.
საათი: 10:52pm 0 კომენტარი

      მთელს მსოფლიოში, უამრავი კუნძულია, რომლის ყიდვაც შეგიძლია და დასახლება, მაგრამ ზოგჯერ გამოუსაგარი და შეუძლებელი ხდება კუნძულზე ცხოვრება. ოცნებების ასასრულებლა კი კოპენჰაგენში ხელოვნური კუნძულები შექმნეს, რომელსაც სადაც გინდა იქ წაიღებ. მოტივტივე კუნძულების პარკი სულ მალე გაიხსნება კოპენჰაგენის ნავსადგურში. დანიურმა კომპანიამ, სტუდიო ფოკსტროტმა (Studio Fokstrot) და ავსტრალიელმა არქიტექტორმა მარშალ ბლეჩერმა (Marshall Blecher) მოიფიქრეს…

გაგრძელება

პოპულარობა ტერორიზმით, მეორე ტური და ელჩობა ოპოზიციაში

გამოაქვეყნა Giorgi_მ.
თარიღი: ნოემბერი 20, 2020.
საათი: 10:57pm 0 კომენტარი

      ერთ კვირაში შემოდგომაც მიილევა. მიწურულს კი თოვლმა გაამშვენა წითელი ფოთლების ფრენა და ნარნარი. კორონასგან მიყენებული ლეტალური ზიანი არ კლებულობს, ინფიცირებულების რაოდენობაც იზრდება. ხვალ ისევ არჩევნებია და ოპოზიცია ისევ უარზეა. ტერორიზმი კი უფრო და უფრო პოპულარული ხდება. ვირუსი სტატისტიკა - 96860 დადასტურებული, აქედან გამოჯანმრთელებული - 77932, გარდაცვლილი - 894, კარანტინში - 2226. დოლარი 3.3073 ლარი ღირს.

საქართველოს და მსოფლიოს…

გაგრძელება

არჩევნები უკორიდოროდ იქნება, დღგ დაბრუნდება და თოვლიც უფრო მოიმატებს

გამოაქვეყნა Giorgi_მ.
თარიღი: ნოემბერი 19, 2020.
საათი: 11:00pm 0 კომენტარი

      პირველი თოვლით დავსაჩუქრდით ნოემბერში - თბილისში უკვე ჩამოთოვა, ჯერ მხოლოდ წავკისსა და წყნეთში, მაგრამ ალბათ მალე რუსთაველზეც მოთოვს. იქამდე კი აქციებით დაიფარება ეს ქუჩა - ამას პროგნოზირებენ ოპოზიციონერები. იცოდით რომ კეთილდღეობით ვცხოვრობთ? - საქართველომ 2020 წლის „კეთილდღეობის ინდექსში“ შეფასების 100%-იანი შკალიდან 61.8% მიიღო და სარეიტინგო პოზიცია 53-ე ადგილზე შეინარჩუნა. ვირუსი სტატისტიკა - 93092 კოვიდ დადასტურებული, აქედან…

გაგრძელება

ოპოზიციისა და პოზიციის დანახული პომპეო

გამოაქვეყნა Giorgi_მ.
თარიღი: ნოემბერი 18, 2020.
საათი: 11:30pm 0 კომენტარი

      ყოველგვარი შესავლის გარეშე - დღის მთავარი ამბავი პომპეოს ვიზიტი იყო და მისი პოზიციურ-ოპოზიციური მხარეები, განაზრებანი, განმარტებანი, განზრახვანი, თარგმანნი და ა.შ. კორონა მატულობს და მატულობს სიცივეც - მომდევნო ორი დღე თოვლჭყაპი და ძლიერი ქარია მოსალოდნელი. ჩინეთი ჩამოვიტოვეთ მსოფლიო კოვიდ სტატისტიკაში - 89395 კოვიდ დადასტურებული, აქედან გამოჯანმრთელებული - 71468, გარდაცვლილი - 815, კარანტინში - 2370. დოლარი 3.2919 ლარი…

გაგრძელება

Qwelly World

free counters