მონასტრიდან დილაადრიან, წირვის შემდეგ წამოვედი. იერუსალიმში ერთ ბედუინს უნდა წავეყვანე, მაგრამ მე სხვა გზა ვარჩიე, რადგან წმინდა თეოდოსის მონასტრის[1] მონახულება მინდოდა. ეს წმინდანი პალესტინის სამ დიდ ბერთაგან ერთ-ერთი გახლდათ (მის გარდა ორნი იყვნენ საბა და ექვთიმე). უწინ აქ დიდი მონასტერი იყო, სადაც სხვებთან ერთად ბესები ცხოვრობდნენ. მათი წარმომავლობის საკითხი ჯერ კიდევ გადაუწყვეტელია. ზოგიერთი მკვლევარის აზრით, მათ წინაპრები ქართველები ყოფილან, სხვების აზრით - ბესარაბიელები, ზოგიერთი კი მათ თესალიელებად მიიჩნევს.[2]

      ახლა იქ მხოლოდ იღუმენი ლორენსი და ერთი მორჩილი ცხოვრობენ. იღუმენი მონასტერში არ დამხვდა. იგი მონასტრის მუზეუმისთვის თურმე ძველ ზარბაზნებს, ჭურვებსა და მსოფლიო ომის დროინდელ მსგავს ნივთებს აგროვებდა. ამის გამო მაჰმადიანმა არაბებმა ინგლისელ ხელისუფლებთან დაასმინეს, იარაღს ინახავსო. მას უფლებამოსილება შეუჩერეს. იერუსალიმში ყველა ქრისტიანი დიდად აღაშფოთა იმ ამბავმა, რომ ოთხმოც წელს მიტანებული მოხუცი ციხეში ჩაამწყვდიეს, სასამართლო დარბაზში კი გისოსებს მიღმა „მაჰბუცთა“, ანუ ბოროტმოქმედთა ადგილას პოლიციელთა ზედამხედველობით მოათავსეს. როცა იერუსალიმში ვიყავი, ის სასამართლო დარბაზი ვნახე, სადაც მოხუცი არქიმანდრიტის პროცესი გაიმართა. მონასტერში მას ახლა სხვა ბერი ცვლიდა. ამბობენ, მამა ლორენსი გაამართლეს და მონასტერში მალე დაბრუნდებაო.

      მონასტრის მთავარი ეკლესია ომის დროს დაინგრა და მისი ნაშთებიღა იყო შემორჩნეილი. მე სამლოცველოში შევედი, სადაც წმინდა თეოდოსია დაკრძალული. იქცევა სხვა ბერების ძვლებიც. ღვთისმსახურებას ახლა აქ აღასრულებენ. მონასტრის ბაღში ზარბაზნები, ზარბაზნის ძველი ჭურვები და დაჟანგული შაშხანები იყო მიმოფრქვეული.

      ბედუინის გამო ბევრი უსიამოვნება გადამხდა. გზადაგზა ფასს უმატებდა და თან მემუქრებოდა, თუ არ დავყაბულდებოდი, უდაბნოში მარტოს დამტოვებდა. გარდა ამისა, „სისხლის მიწაზე“[3] მან პირველივე სასტუმრო სახლში მოისურვა საგზლის მირთმევა, ჭამის საფასური კი მე გადამახდევინა. იაფას კარიბჭის გვერდით სიგარეტების დიდი შეკვრა იყიდა და მისი საფასურიც მე გადავიხადე.