8, august, blog, georgia, post, qwelly, russia, war, აგვისტო, ბლოგი, დღიური, ომი, პოსტი, ყაყაჩო, ჩანაწერი, 8_agvisto, agvisto, რუსეთ-საქართველოს ომი, omi, მეზობლების_ომი

      განა ვინმე არის ისეთი, ვისაც არ ახსოვს? განა არის ადამიანი ეს საშინელი დღე პირადად რომ არ შეეხო და რამე გავლენა არ მოახდინა მის ცხოვრებაში?

      არ დავიჯერებ ამას, რადგან ასეთი ადამიანი პრაქტიკულად შეუძლებელია იყოს საქართველოში, თუ არ ჩავთვლით ჩვილებს, რომლებიც დედის ძუძუს ეკვროდნენ და არ იცოდნენ ირგვლივ რა ხდებოდა, არც ადარდებდათ რადგან არ ესმოდათ რას მოასწავებდა ეს ყველაფერი და რაზე ნერვიულობდნენ მისი მშობლები.

      მაშინ ბევრჯერ მინატრია ნეტა 1 ან 2 წლის მაინც ვიყო, რომ ამ ყველაფერმა ჩემზე არ იმოქმედოს – მეთქი, მაგრამ სასწაული არ მოხდა. სასწაული სხვა მხრივ მოხდა და ეს იმ თითოეული ქართველი დედის ლოცვის წყალობით იყო, რომელმაც თავისი შვილი ომში გაუშვა და ელოდა მის ცოცხლად დაბრუნებას. ზოგი დაბრუნდა, ზოგი ვერა, მაგრამ მათ დედებს ბოლომდე სჯეროდათ, რომ დაბრუნდებოდნენ. იმედი არ დაუკარგავთ და აი ეს არის მთავარი, არც იმის იმედი არ იყო დაკარგული, რომ საქართველო გადარჩებოდა. იმედი ამ შემთხვევაში არ მომკვდარა და ეს ჩვენთვის მნიშვნელოვანი იყო!

      მაშინ მხოლოდ 13 წლის ვიყავი, მაგრამ ეს ყველაფერი ისე ნათლად და გარკვევით მახსოვს, რომ ჩემი გონებიდან ვერ ვშლი, ძალიანაც მინდა მაგრამ ვერ ვშლი. მან ნაიარევივით ღრმა კვალი დაატყო ჩემს ცხოვრებას და ეს ჭრილობა შრამად დამრჩა, არც გაქრება ასე ვფიქრობ. ეს საშინელება არ დამავიწყდება.თითქოს ჩემში გარდატეხა მოახდინა და ამიტომაც ვარ ის, ვინც ვარ. არ ვიცი ამაზე პასუხი, რადგან ჩემს ძალებს აღემატება, მაგრამ მე მაშინაც და ეხლაც ღმერთის იმედი მქონდა და ეს არც დამიკარგავს. მჯეროდა ღმერთი ყველაფერში დამეხმარებოდა, ყოველთვის ვგრძნობდი მის გვერდში დგომას და მას ვთხოვდი, ვთხოვდი რომ გავზრდილიყავი. მინდოდა, რომ მეც მათთან ერთად მებრძოლა, მინდოდა მეც საქართველოსთვის მებრძოლა და იარაღი ხელიდან არ გამეშვა. აი ეს მსურდა, საქართველოს გვერდში დგომა, მაგრამ არ შემისრულდა. მაშინ მივხვდი, რომ შეიძლება მე სხვა მისია მქონდეს, სხვა დანიშნულება და უფალმა მაპოვნინა ეს. დიახ, უფლის წყალობით ვიპოვე და ახლა მთელი მონდომებით მივსდევ იმას, რაც გამაჩნია. მხოლოდ ეს დამრჩენია და ამიტომ დანამდვილებით ვიცი გამოვა.

      მახსოვს მეშინოდა, დედაჩემსაც ეშინოდა, ყველას ეშინოდა ამ საშინელი დღეების. თბილისამდე არ მოუღწევია მათ ბომბებს, მაგრამ რამდენჯერმე გადაგვიფრინეს კიდეც და ეს დასასრული მეგონა. მეგონა ხვალინდელ დღეს ვეღარ ვნახავდი და ვეღარ ვნახავდი საქართველოს მთლიანს და მშვიდს.მე დღესაც ვოცნობობ საქართველო იყოს ერთიანი და ამისთვის არაფერს დავიშურებ. ოცნებები ყოველთვის სრულდება ალბათ არა? მე ეს ერთი ოცნება მქონდა თავიდანვე და ახლა ამ ოცნებისთვის შესაფერი ძალა მაქვს, ახლა უკვე ვხვდები, რომ შემწევს ძალა ეს გავაკეთო და მე ყველანაირად ვეცდები "ჩემებურად".

      რამდენი სისხლისღვრა, რამდენი დაღუპული ცხედარი. ძალიან მიმძიმს ამის გახსენება და ძალიან არ მინდა ეს კვლავ გამეორდეს. მაგრამ მთავარი ახლა ისაა, რომ მათ დაიცვეს ჩვენი ღირსება. ახლა აქ ვართ, ცოცხლები (ქალაქები და სოფლები კი დავკარგეთ მაგრამ გადავრჩით) და უნდა ვეცადოთ დავიბრუნოთ ყველაფერი რაც წაგვართვეს. ყველაფერი რაც ვერაგულად წაგვართვეს.

      მათ გმირულად იბრძოლეს და გმირულადვე დაეცნენ, ისე რომ მტრისთვის ზურგი არ უჩვენებიათ. აი ეს არის საამაყო, ეს გვაქვს საოცარი, ქართველებს უკან დახევა არ გვჩვევია!

      და ჩვენ არ გვაქვს იმის უფლება, რომ მათი სისხლი არ გვახსოვდეს, არ გვახსოვდეს თითოეული ვაჟკაცის სისხლი. ისინი მარად ჩვენს გულებში დარჩებიან!

      უფალმა გაანათლოს ყველა დაღუპული ვაჟკაცის სული…

ნახვა: 693

ტეგები: Qwelly, აგვისტო, ბლოგი, დღიური, მეზობლების_ომი, ომი, პოსტი, ყაყაჩო

გიორგი ლოგუა: აგვისტო 9, 2014||12:49am

მართალი ხარ! ყველა ვინც განსხვავებულია ოდნავ მაინც, ყოველთვის არის ხალხი მისი წინააღმდეგი. ყოველთვის მათი კრიტიკისა და გაჭორვის მსხვერპლნი ხდებიან. 

ყველა განსხვავებულად მცხოვრები ადამიანი ჭორის და ადამიანების (ბრბოს) ქილიკის მსხვერპლნი ხდებიან. აგერ უკვე მერამდენე წელია ისე არ ვცხოვრობ როგორც “ჭეშმარიტ ბიჭს” (მათი გადმოსახედიდან) შეჰფერის. ეს ჩემთვისაც მტკივნეული თემაა მაგრამ მე არ ვაპირებ ამ განსხვავებულობის დამალვას. უკვე რამდენი წელია უბანში “ბირჟაზე” არ დავმჯდარვარ და რაღაც სისულელეების ლაპარაკში და ლოთობაში არ გამიყვანია დრო. 3? ან შეიძლება 4 წელიც, მას შემდეგ რაც გავაცნობიერე, რომ ეს მე ბევრს არაფერს მომიტანდა და უბრალოდ დროს დამაკარგვინებდა. დღესაც სიამოვნებით ვესალმები/ მესალმებიან, მაგრამ ისე აღარ ვკონტაქტობთ როგორც ადრე. ეს სამსახურიდან წამოსვლასავითაა, რომელშიც ხვდები რომ არაფერი დაგრჩენია მაგრამ თანამშრომლებთან მიუხედავად იმისა რომ ძველი ურთიერთობა ვეღარ გექნება მაინც გახსოვს და ხანდახან გამოელაპარაკები კიდეც. მე სამი წელი ვსწავლობდი და ამიტომ გავეცალე ქუჩას. ამ სწავლის შედეგია ახლა ვინც ვარ და რაც შემიძლია. ისიც რომ ამხელა ამბიციები და მიზნები მაქვს. წელს გავაცნობიერე რისი გაკეთება მინდა ასე ძალიან… ძალიან მიყვარს წერა (შენიშნავდით კიდეც ამხელა კომენტარში :დ) და ვფიქრობ არც ისე ცუდად გამომდის. ვწერ ლექსებს, მოთხრობებს ჩანახატებს და სერიოზული კარიერის დაწყებას ვაპირებ. იდეები მრავლად მაქვს რომ ათობით წიგნი გამოვცე მაგრამ ამას ისღა უნდა რომ დაწერო. ასევე ფულის გარეშე წიგნს რომ არ დაგიბეჭდავენ ეგეც პრობლემაა, მაგრამ ეს უმნიშვნელო პრობლემებია და მე არ ვაპირებ შეფერხებას. რომ არ მყავდეს მკითხველი და რომ არ მოსწონდეთ ის რასაც ვწერ გეფიცებით ალბათ თავსაც დავანებებდი და ვიტყოდი, რომ ეს ჩემი საქმე არაა- მეთქი. მაგრამ როცა ხალხისგან ამხელა სიყვარული მოდის (ყველაზე მაგას ვერ ვიტყვი) ამდენი თბილი ემოცია და ამდენი კარგი დამოკიდებულება მათდამი არ მინდა რომ თავი დავანებო (არაფრის დიდებით). ამასთანავე ვგრძნობ რომ ეს არის ჩემი დანიშნულება და ისღა დამრჩენია უბრალოდ გავიწაფო ამ საქმეში და ვწერო მეტი. ყოველდღე აზრების კორიანტელია ჩემს თავში, ყოველდღე ვკითხულობ წიგნს და როცა აზრები იმდენად მომაწვება რომ მათი დატევა შეუძლებელია ის ფურცელზე გადამაქვს. ბევრი ლაპარაკობს ჩემზე უცნაურ რამეებს და დაცინვითაც კი ზოგჯერ ამის გამო ჩხუბი რამდენჯერმე მომსვლია მაგრამ მერე მივხვდი რომ არ ღირდა (სხვამ რაც უნდა ის იფიქროს მე მე ვარ და ვიცი რაც მინდა). მივხვდი რომ ჯობია გაეცალო ვიდრე მათ უმტკიცო შენი სიმართლე, ისინი მაინც სრ დაგიჯერებენ. მე ის მინდა ერთ დღეს დიდი მწერალი გავხდე და ვიცი რომ ეს შემიძლია. ასე რომ ხალხის აზრი “მკიდია” (ყველასი არა) ზოგს ვუსმენ იმ შემთხვევაში თუ შური ბოღმა დაცინვა ან მარაზმი არ ალაპარაკებს. ყველა გიჟს მეძახის როცა ამას ვეუბნები ან გიჟპოეტას, როცა იგებენ რომ წიგნს ვკითხულობ ვწერ და მათგან განსხვავებული ვარ. ბევრისთვის მითქვამს რომ ეს ჩემთვის კომპლიმენტია და არა პირიქით. მსიამოვნებს გიჟს და გადარეულს რომ მეძახიან ჩემი აზრების გამო, რადგან ამით ის მტკიცდება რომ არ ვგავარ მათ და ეს მიხარია კიდეც და არ მწყინს. მე ხომ ასე ძალიან მიყვარს კითხვა და წერა უფრო მეტადაც კი მაგრამ სტივენ კინგის რომანების კითხვისას იმას განვიცდი ზუსტად რასაც წერის დროს ^_^. მე დიდი მიზნები მაქვს მე ძალიან კარგი მიზნები მაქვს და “მინდა დავიპყრო ხალხის გონება და სამუდამოდ გსრდავქმნა ის” სტივენ კინგის ციტირება მომყავს თუმცა ეს ჩემი სურვილიცაა. ვიცი რომ გამომივა, ამას უბრალოდ ვგრზხნობ, გულით ვგრძნობ. ეს იმდენად უცნაური რამაა ზუსტად ვერ აღგიწერთ. ეს არამარტო მეოცნებე კაცის ახირება და სურვილია, ვიცი რისთვისაც ვარ ამქვეყნად მოვლენილი და მთავარი ხომ სწორედ მონდომებაა. აი ამიტომ არ მინდა დრო დავკარგო ზემოთ თქმულით, ამიტომ არ ვარ ისეთი ადამიანი როგორიც ყველა. ჩემი სისუსტე ისაა, რომ ყველასთვის კარგი მინდა და ვეხმარები, ყველას მიუხეფავად იმისა ის როგორ მეპყრობა და ხშირად მინანია კიდეც მერე, რადგან ამას ბევრი მაინც ვერ ხედავს. ვისგანაც სიყვარულს და სითბოს ვგრძნობ მეც იმავეთი ვპასუხობ. აი სიყვარული კი ძალიან დიდი ვიცი, მაგრამ შეძულება მაინც არ შემიძლია ხოლმე (მხოლოდ უკიდურეს შემთხვევაში. მეც ადამიანი ვარ)… მე მჯერა რომ შევძლებ ნათლად მჯერა. 

რაც შეეხება გმირებს, მე ვაღიარებ მათ თვდადებას და ვაფასებ ყველაფერ ამას! გმირობა როდი ნიშნავს განსხვავებულობას, შეიძლება იყო განსხვავებული მაგრამ გმირი ვერასდროს გახდე... არ დავეძებ მე სიკვდილს, ის თვითონ დამეძებს. :)) გმირობას მეტი ძალისხმევა და იმაზე მეტი რამ სჭირდება ვიდრე ეს განსხვავებულობაა, თუნდაც სამშობლოს სიყვარული. ის ძალიან უნდა გიყვარდეს სამშობლოს გამო, რომ იბრძოლო და წახვიდე ომში მის და ქართველების დასაცავად. მათი ცოლ-შვილისა და დედების დასაცავად. ეს იყო სასწაული რაღაც არაადამიანური. სიცოცხლე ნარჩუნდება. გმირი ჰპოვებს სიცოცხლეს ჩვენს გულებშიც და საიქიოშიც. მე ასე ვფიქრობ. <3

გიორგი ლოგუა: აგვისტო 18, 2014||9:31am

დიდი მადლობა <3 გაიხარეთ :*

კომენტარი

თქვენ უნდა გახდეთ Qwelly_ს წევრი რომ შეძლოთ კომენტარის გაკეთება!

Qwelly_ზე რეგისტრაცია

ღონისძიებები

ბლოგ პოსტები

დაბარებული პრემიერის ვრცელი გამოსვლა, ლუგარის რუსული რევიზია და გამოხმაურებები

გამოაქვეყნა Giorgi_მ.
თარიღი: მაისი 28, 2020.
საათი: 11:25pm 2 კომენტარი

      გილოცავთ ამაღლების დღესასწაულს! დამოუკიდებლობის დღე გადაგორდა თუ არა, კვირის მთავარ ამბად იქცა პრემიერ მინისტრის საპარლამენტო სტუმრობა. ბოლო ორი დღეა ყველა სიახლე ამ სტუმრობის გარშემო იტრიალებდა, რომ არა ჩრდილო მეზობელი და მეორე მთავარი თემა - ლუგარის ლაბორატორიის რუსეთული ჩაკირკიტება. კოვიდ სტატისტიკა - საქართველოში: 738 შემთხვევა, გამოჯანმრთელებული - 573, გარდაცვლილი - 12. მსოფლიოში: დადასტურებული შემთხვევა - 5 929 312, გამოჯანმრთელებული -…

გაგრძელება

დამოუკიდებლობიდან 102-ე წელი!

გამოაქვეყნა Giorgi_მ.
თარიღი: მაისი 26, 2020.
საათი: 10:53pm 2 კომენტარი

      წვიმები წვიმებს მისდევენ მიდიან, მაგრამ ამ სიმღერის გაგრძელება არ გამოვა, რადგან დღეიდან, დაპირებისამებრ გამოიდარა. ახლა მთავარი ამბავი - კორონა უკან დაიხიე! საქართველო დამოუკიდებელია! გილოცავთ დამოუკიდებლობის დღეს! თვის ბოლომდე კოვიდ სტატისტიკა - საქართველოში: 732 შემთხვევა, გამოჯანმრთელებული - 537, გარდაცვლილი - 12. მსოფლიოში: დადასტურებული შემთხვევა - 5 643 071, გამოჯანმრთელებული - 2 408 433, გარდაცვლილი - 349 940, სამკურნალო - 2 990…

გაგრძელება

ჩალის ლუდი

გამოაქვეყნა CSCCA_მ.
თარიღი: მაისი 26, 2020.
საათი: 1:00pm 0 კომენტარი

Animal Crossing New Horizons has been loved by players since its initial release. Players can cultivate and maintain ideal villages on desert islands. In the game, players no longer need to be disturbed by epidemics and can also obtain a considerable number of Animal Crossing Bells in new ways. Players can make handicrafts by shopping. In addition, players can also plant fruit trees to obtain fruit outside the island at a very low price of 500 ACNH Bells. Like the real world, players also…

გაგრძელება

რწმენის ფერადი ადგილები

გამოაქვეყნა Tamila Moshiashvili_მ.
თარიღი: მაისი 24, 2020.
საათი: 9:19pm 1 კომენტარი

      მეჩეთების ფერადოვნებასა და სიჭრელეზე სტატიები არ აკლია ინტერნეტს, მაგრამ ასჯერ გაგონილს ერთხელ ნანახი სჯობსო. ვიდრე პირდაპირ ნახვას შეძლებთ, იქამდე სჯობს კარგი ფოტოგრაფის კარგი ფოტოხელოვნება იპოვოთ - ფატემ ჰოსეინ აღაი (Fatemeh Hosein Aghaei) მეჩეთების სილამაზესა და მრავალფეროვნებას ირანში დაჰყვება. ისპაჰანი ამ მხრივ გამორჩეული ქალაქია ამიტომ ფოტოების უმრავლესობა სწორედ ამ ქალაქიდანაა. სპარსული კულტურა და აღმოსავლური ფერები დღევანდელი…

გაგრძელება

Qwelly World

free counters