– ასეთი სიტყვა წარმოსთქვა ფედროსმაო, – ჰყვებოდა არისტოდემოსი. ფედროსის შემდეგ სხვებმაც ილაპარაკეს თურმე, მაგრამ მათი სიტყვები არისტოდემოსს კარგად აღარ ახსოვდა. ამიტომ დუმილით აუარა მათ გვერდი და პირდაპირ პავსანიას სიტყვაზე გადავიდა. აი, ეს სიტყვაც:

      – მე არ მომწონს, ფედროს, თვითონ საკითხის აგრე დასმა. გამოდის რომ ჩვენგან მხოლოდ ქებას მოითხოვ ეროსისას და სხვას არაფერს. ეგ ურიგო როდი იქნებოდა, ერთი ეროსი რომ არსებობდეს მხოლოდ. მაგრამ რაკი ეროსი ერთზე მეტია, ჯერაჯობებდა გაგვერკვია, რომელი მათგანი უნდა აქოს კაცმა. მე შევეცდები ერთგვარად გამოვასწორო ეგ ნაკლი: ჯერ ვიტყვი, რომელი ეროსია ქების ღირსი და მხოლოდ შემდეგ შევაქებ მას ღირსებისამებრ.

      ყველამ ვიცით, რომ არ არსებობს აფროდიტე[1] ეროსის გარეშე. აფროდიტე რომ ერთი იყოს, ერთი იქნებოდა ეროსიც; მაგრამ რაკი აფროდიტე ორია, ეროსიც ორი უნდა იყო უთუოდ. და განა ორ აფროდიტეს არ ვიცნობთ მართლაც? ერთი უფროსია, უდედოდ შობილი ურანოსის მიერ, მიტომაც ციურს[2] ვუწოდებთ მას; მეორე – უმცროსი, ზევსისა და დიონეს ასული. აქედან მისი სახელი – მიწიერი[3]. ამიტომ ბუნებრივი იქნებოდა ამ ორი ქალღმერთის თანამდგომი ორივე ეროსისთვისაც იგივე სახელები გვეწოდებინა – ციური და მიწიერი. ყველა ღმერთი, რა თქმა უნდა, თაყვანისცემის ღირსია, მაგრამ ურიგო არ იქნებოდა თვითეული მათგანის არსი გაგვერკვია თავდაპირველად. ყოველი საქმე აგრეა: თავისთავად ის არც ლამაზია და არც უმსგავსი. ყველაფერი, რას ჩვენ ვაკეთებთ ახლა – ვსვამთ, ვმღერით, ვსაუბრობთ, ლამაზია არა თავისთავად, არამედ თავის გამოვლენაში: ყველაფერი ეს ლამაზია მაშინ, თუ ისე კეთდება, როგორც წესი და რიგია[4], წინააღმდეგ შემთხვევაში – უმსგავსი. იგივე შეიძლება ითქვას ეროსის მიმართაც: ყველა ეროსი როდია ლამაზი და ღირსი ხოტბისა, არამედ მხოლოდ ის, რომელიც ლამაზი სიყვარულისთვის აღგვაგზნებს.

თარგმნა და კომენტარები დაურთო
ბაჩანა ბრეგვაძემ