ბანის ერთ-ერთი საუკეთესო მომერალთაგანია გურიაში. ამას მაქსიმ გორკისთან სტუმრად მყოფმა ფრანგმა მწერალმა და მუსიკოსმა რომენ როლანმაც ხაზი გაუსვა, როცა ერთი და იგივე სიმღერის ბანი მისგან სხვადასხვა ვარიანტებში მოისმინა, თანაც ისიამოვნა მისი ძარღვიანი, ხავერდოვანი ბანით.

      თხუთმეტი წლისამ სამუელ ჩავლეიშვილისა და ვარლამ სიმონიშვილისაგან მრავალი სასიმღერო მასალა შეიძინა. მამის ადრე გარდაცვალების გამო დიდხანს ოჯახში – გოგოლესუბანში – ცხოვრობდა, მიწას ამუშავებდა, ოჯახს არჩენდა.

      მაგრამ სიმღერის ეშხმა და ხალხისათვის სამსახურმა იგი თბილისში ჩამოიყვანა და თვრამეტი წლის (1924-1942) განმავლობაში ბანის ღუღუნით ხალხში ატრიალა. ადრე ძუკუ ლოლუას სახელობის გუნდში, შემდეგ დასავლეთ საქართველოს სიმღერისა და ცეკვის გურული ფრთის მეთაურად და მომღერლად ამყოფა. თუ ერთი მხრით გაისმოდა «ურმული», «ოროველა» და საგუნდო «ჰეგი-ოგა» მიხო ჯიღაურისა და ახალგაზრდა კახელ მომღერალთა შესრულებით, მეორე მხრივ ასევე და შეიძლება უფრო მეტი წარმატებით ისმენდნენ გურული კრიმანჭულიან სიმღერებს ალექსანდრე მახარაძის მეთაურობით, სადაც ერთერთი წამყვანი მომღერალი ვლადიმერ ბერძენიშვილი იყო.

      - ჩემს სიცოცხლეს მირჩევნია იმ წუთების მოგონება, როცა კრემლის დიდ დარბაზში, პირველი დეკადის (1937 წ.) დროს შევასრულეთ «ხასანბეგურას» და «ალიფაშას» უძველესი ვარიანტები, რაც ჩვენდა მოულოდნელად მოხდა.

      რკინიგზის მუშების გურული სიმღერების მომღერალთა გუნდის შექმნა დაავალეს, რომელსაც სოფელში გადასვლამდე მონდომებით გაუძღვა.

      სოფელში 1945 წლიდან დაიწყო მუშაობა რაიონის კულტურის სახლთან არსებული მომღერალთა გუნდის ხელმძღვანელად, რომელმაც ჩოხატაურის რაიონი გამოაჩინა მეექვსე და მეშვიდე ოლიმპიადებში.

      ამის შემდეგ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის წოდება მიენიჭა.

      კარგი მაჩვენებლებით გამოვიდა მერვე რესპუბლიკურ ოლიმპიადაშიაც. ამ ოლიმპიადებში მონაწილეობდა ხანდაზმული მომღერალი ერმალო სიხარულიძე და მომღერალი-მოლექსე კ. რამიშვილი. ფართოდაა ცნობილი უკანასკნელის საოხუნჯო ლექსები.

"ფონდი ქართული გალობა"