გურული «დამწყების» ოსტატი იყო. კარგი ხმა, ლამაზი გარეგნობა და სიმღერის მწყობრად შესრულება, მოკრიმანჭულე თეოფილე ლომთათიძესთან და ბანის მოხდენილად მთქმელ ვლადიმერ ბერძენიშვილთან ერთად, წარუშლელ შთაბეჭდილებას ტოვებდა.

      დამწყების თავისებურება კარგად აითვისა ერმალომ თავისი მასწავლებლის სამუელ ჩავლეიშვილისაგან და მერე თანდათან არაერთი გუნდი და ანსამბლი დაამშვენა მოხდენილი სიმღერით.

      1905 და მომდევნო წლებში, ჯერ ფოთში და შემდეგ ქუთაისში რკინიგზის მტვირთავი მუშა ერმალო სიხარულიძე პარტიზანულ ბრძოლას ეწევოდა; განაიარაღა მეფის დამქაშთა რაზმი და იარაღი რევოლუციონერებს ჩააბარა.

      საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებისთანავე თბილისის რკინიგზის მუშა-მოსამსახურეთაგან მომღერალთა გუნდი ჩამოაყალიბა და მრავალი კონცერტი გამართა; სხვა ორგანიზაციებშიც ჰყავდა გუნდები, კონცერტები იმართებოდა კლუბებში. რეპერტუარში, რევოლუციური სიმღერების გარდა, გურული «შვიდკაცა», «ხასანბეგურა», «მონადირის სიმღერა» და სხვა ჰქონდა შეტანილი.

      მონაწილეა მოსკოვსა და ლენინგრადში გამართული ქართული ხელოვნების პირველი დეკადისა, სადაც წარმატებით გამოვიდა გურული ხალხური სიმღერების სხვა შემსრულებლებთან ერთად.

      სიცოცხლის ბოლო წლებში ხელმძღვანელობდა ჩოხატაურის რაიონულ გუნდს და მეხუთე რესპუბლიკურ ოლიმპიადაში თავი გამოიჩინა სიმღერების კოლორიტული შესრულებით და დახვეწილობით.

      მრავალი მოწაფე გამოზარდა, ბევრი მათგანი დღეს კარგი მომღერალი და გამოცდილი ლოტბარია. ისინი წმინდად ინახავენ მასწავლებლის ფაქიზ ხსოვნას.

"ფონდი ქართული გალობა"