თოვს და...

სველი ტოტებივით

დამძიმებული ხელებით ვდგავარ.

შეციებული,

მხრებში მოხრილი...

ვდგავარ და ფიფქებს ვუშვერ

ნაწვიმარ თვალებს.

დიდი ხანია აღარ ჰყოფნით

ჰაერი კედლებს.

დიდი ხანია უშუქობა წელავს ღამეებს.

აღარ ვეძებ სიტყვებს სიჩუმისთვის.

ვინც მოკუმულ ხელებზე შემომხედავს,

ისინიც ეტყვიან სათქმელს,

თუ ჩემი ესმის.

აღარ ვმალავ,

რომ ზოგჯერ,

ყველაზე მეტად მინდა

ვინმემ მკითხოს -

"როგორ ხარ".

და როცა მოდის არავინ,

და მეუბნება არაფერს,

სიჩუმის გარდა,

თვითონვე ვეკითხები საკუთარ თავს -

როგორ ხარ-მეთქი.

აღარ ვადებ ერთ ხელს

ჩემს მეორე ხელს.

მე მაინც მე ვარ.

თოვს და...

ყველაზე მეტი, რაც გამაჩნია,

შენზე ფიქრია.

შენი მელანქოლიით სავსე თვალები,

და მათში დანახული მე.

17.02.2015.