- რომანტიკოსებო, იქნებ რეალობას დავუბრუნდეთ? რეალობა კი ასეთია - დროზე, მოკიდეთ თქვენს ბარგს ხელი და წავიდეთ ახალ თავშესაფარში.

- ტარაკან, შენ ხომ მშვიდობით მიიყვან ამათ?

- კოლომბო - გულამომჯდარმა შეუძახა მარიამ.

- მითხარი, შეძლებ მარია და თოვლის ქულა მშვიდობით მიიყვანო თავშესაფრამდე?

- კოლომბო, სად აპირებ წასვლას? - ცრემლებით სავსე თვალებით ჰკითხა მარიამ.

- მიოდიც რჩება? - იკითხა ტარაკანმა.

- არა, ეგეც თქვენთან ერთად მოდის. თოვლის ქულა, შენ ტარაკნის ზურგზე შემოჯდები - მიუბრუნდა ჯერ კიდევ გაუგებრი თვალებით მზირა თოვლის ქულას.

- პასუხის ღირსი არ ვარ! არსადაც არ წავალ.

- მარია, ისტერიკის დრო არ არის. მიხვალთ თუ არა, რამდენიმე საათში მეც დავბრუნდები.

- მაშინ, აქ დაგელოდებით. წადი, მოესიყვარულე და აქედან ერთად წავიდეთ, მე ხომ თავმოყვარეობა არ მაქვს - ზურგშექცევით უპასუხა მარიამ.

- აუხ რა დრამაა, მოდი აქეთ თოვლის ქულა, თორემ ეგ სამეული გაგჭყლიტავს.

      პირველად თოვლის ქულას მიოდი ყველაზე მშვიდი ტიპი ეჩვენა და პირველად გადაწყვიტე მას გაჰყოლოდა.

- ნახე რა სიტუაციაა. კაცს უყვარს ქალი, სხვა ქალს უყვარს ეს კაცი და ეს კაცი, ამ სხვა ქალზე პატრონობას ავალებს იმ კაცს, რომელსაც უყვარს ის ქალი.

      თოვლის ქულამ ვერაფერი გაიგო.

- ვერ გაიგე ხო? არაფერია. შეყვარებულებო, არ წავიდეთ? - კიდევ ერთხელ შესძახა მიოდმა.

- ახლა მაგრად მიგალამაზებ - საცემად გაიწიო ტარაკანი.

      კოლომბომ შეაჩერა.

- რა გჭირს, ამის ჭკუაზე დადიხარ?

- ფრთხილად, ფრთხილად ჭაბუკო, შავი კისერი არ მოიტეხო.

- მიოდ, ჩაიკმინდე ენა, თორემ ჩაგაფარებ.

- კოლომბო ბატონო, ისედაც ბევრს ტლიკინებთ უკვე და იქნებ საქმეზე გადახვიდეთ? - საჩხუბრად მოემზადა მიოდიც.

      ყველაფერ ამას დიდი თვალებით უყურებს თოვლის ქულა და ფიქრობს, რომ ძალიან ცუდი რაღაც ხდება, არც იმის გააზრება უნდა, რას აპირებენ, მაგრამ გულთან, სადღაც ფსკერზე ჩნდება სრულიად ახალი გრძნობები, რომლებიც არ მოსწონს.

- წავიდეთ ტარაკან, მე მზად ვარ.

      ამ კინკლაობაში მარიას ყველაფერი აუღია. თოვლის ქულა ზურგზე შეისვა ტარაკანმა. მიოდს ერთი შეუბღვირა და ანიშნა წინ შენ იარეო.

- არ გემშვიდობებით, მალე მოვალ - უთხრა კოლომბომ.

- არც მე გემშვიდობები, აზრი არ აქვს. - ჩაილაპარაკა მარიამ და ცრემლი გადმოვარდა თვალიდან.

      იმ საღამოს კოლომბო არ მოვიდა ახალ თავშესაფარში, არც მეორე დილით. ერთი კვირის შემდეგ ლოდინს უკვე აზრი აღარ ჰქონდა.