ტიბერიიდან წამოვედი და ხაიფას გავლით იერუსალიმისკენ მივემართები. ნაზარეთში შეჩერებას ვაპირებ. ახლად გაშენებულ ტყეს მშვენიერი გზა მიუყვება. სახიფათო გზაა და ამიტომ ჯარისკაცების მთელი რაზმი მიგვაცილებს, თან კერძო მანქანებიც მოგვყვებიან. გზა ტრანსპორტისთვის ყოველდღე დილის 8 საათზე იხსნება, შაბათის გარდა. გზა გადის ჰატინთან, სადაც ჯვაროსნებმა 1187 წელს სალადინთან დამარცხება იწვნიეს და წმინდა მიწა დათმეს. ჩვენ კანაც გავიარეთ, სადაც ჩვენმა მაცხოვარმა პირველი სასწაული მაოხდინა.[1] სოფელში გზა ბაღებს მიუყვება. დაბალი ღობეების იქით მწიფე ბროწეულები მოჩანს. ვარდისფრად გარუჯულ ბავშვებს გზაზე ხილი გამოუტანიათ, მაგრამ მანქანას არავინ უჩერებს. ხელმარჯვნივ სასწაულის აღსრულების ადგილას აშენებულ მართლმადიდებლურ მონასერს ვხედავ.

      ნაზარეთში ჩვენი ავტობუსი ბაზილიკასთან საკმაოდ ახლოს, მარიამის წყაროსთან გაჩერდა. ახა ამ წყაროს გარს აკრავს ყვავილების პატარა, საუცხოო ბაღი, რომელიც ერთმა ინგლისელმ ქალმა გააშენა და ნაზარეთს უძღვნა. გორაკზე, რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით, მშვენიერი მართლმადიდებლური ბზილიკა დგას.

      წირვა ახალი დაწყებული იყო, რცა ბაზილიკაში შევედი. ღვთისმსახურება არაბულად მიმდინარეობდა. იქაური არაბული სკოლის გუნდი გალობდა. შესამოსელთა მცველმა უმალ შემამჩნია და საკურთხეველში მიმიწვია.

      ბაზილიკა იმ ადგილას დგას, სადაც ღმრთისმშობლის დროინდელი წყარო მოედინება. ხარები ადგილი აქ არის. აპოკრიფული ნაწერების მიხედვით, ანგელოზი მარიამს მაშინ მოევლინა, როცა იგი დილით ამ წყაროსთან წყლის ასაღებად მოვიდა. სხვა ვერსიების თანახმად, ხაება იოსების სახლში მოხდა. იქ ახლა კათოლიკური ბაზილიკა არის აღმარული.

      წირვის შემდეგ ყველანი ხელმარცხივ მდებარე პატარა ეგვტერში შევიდნენ, რამდენიმე საფეხური ჩაიარეს და წყალი აიღეს. წყაროსთან ჩასასვლელი ხალხისვის გარედანაც, ბაზრის მხრიდანაც ღიაა.

      აქ, ძალიან ძველი და საკმაოდ ოსტატურად შესრულებული ნახაებსა და ფრესკების გვერდით, კედელზე პრიალა ქაღალზე დახატული, იაფფასიანი სურათებიც უკიდიათ, ბაზრობებზე რომ იყიდება. სიამოვნებით ვათვალირებ. თითქმის ყველაზე ხარება გამოსახული. რა კარგი იქნებოდა, ხარების თემაზე შესრულებული ყველა ნახატის ასლი რომ მოეგროვებინათ და ამ კედლების მოსართავად გამოეყენებინათ. ეს ადგილი საამისოდ ყველაზე შესაფერისია. მხატვრობისთვის ხარებაზე უფრო რთული თემა არ არსებობს. მხატვარმა ოსტატურად უნდა გამოიყენოს ფერები და ჩრდილები მზთი გაბრწყინებულ ჰაერსა და ლურჯ ცას შეუხამოს. ეს თემა ინგლისელ მხატვრებს უყვართ. ფრა ანჯელიკოც[2] მახსენდება და შუა საუკუნეების პოლოელი, კრაკოველი მხატვრების.[3]

      სამწუხაროდ, აქაურობას დახვეწილი გემოვნების კვალი არ ატყვია. საკურთხეველს ფრანცისკელთა ჯვრით შემკული პატარა გუმბათი ადგას. ვინც ამ ბაზილიკის წარსული არ იცის, იფიქრებს, რომ დასავლელთა აშენებულია. საკურთხევლიდან ოდნავ მოშორებით, ჭერზე, სულიწმინდის სიმბოლოს, ქვისგან გამოკვეთილ მტრედს ვხედავ, თუმცა თავი არა აქვს. ამის გამო ძალიან შევწუხდი და ეს იქაურ არქიმანდრიტს ვუთხარი.

      თავაზიანმა არქიმანდრიტმა სტუმრად მიმიწვია და მასთან მთელ დღეს დავრჩი.