დილის ექვს საათზე საპატრიარქოში ვიყავი. შესასვლელის გვერდით ბაღში, ხალხი უკვე იკრიბებოდა. მსვლელობას სამი არქიეპისკოპოსი მიუძღოდა. მათ ოცზე მეტი არქიმანდრიტი მიჰყვებოდა. მსვლელობის თავში საპატრიარქოს დრაგომანიე, დიდი არქიმანდრიტი მიდიოდა. მას არქიეპისკოპოსები მიჰყვებოდნენ, შემდეგ კი ჩვენ მივდიოდით. არანაირი ჯვრები და დროშები, არანაირი გალობა. სისადავე და მსვლელობას განსაკუთრებით შთამბეჭდავს ხდიდა. ღვთისმსახურება ათ საათამდე გაგრძელდა. ბაზილიკა ხალხით იყო სავსე. თითოეულ მღვდელს, რომელიც წირვაში მონაწილეობდა ყვავილების თაიგული მიართვეს. ეს იყო არა ზიარების წირვა, არამედ ღვთისმშობლის დაკრძალვის ცერემონია. თითოეულ ჩვენგანს უმშვენიერესი ჰიმნების კრებულიდან რომელიმე მორიგეობით უნდა ეგალობა. მე სამჯერ ვიგალობე. ჩემ გვერდით მდგარი დიაკვნის დახმარებით ბერძნულად ვიმღერე.

      ღვთისმსახურების შემდეგ თითოეულ ჩვენგანს დიდ ლანგარზე დადებული ყურძენი, ლეღვი და თითო დიდი ბლითი მიართვეს. მანამდე კარგი რახი (არაყი) დაგვალევინეს.

      ამის შემდეგ პოლონეთის გენერალურ კონსულთან გავემართე. ხელში ბლითი და ყვავილების თაიგული მეჭირა. ამ წმინდა დღეზე იმედს ვამყარებდი, რომ მრავალი რამ ამისრულდებოდა და ეს იმედები არ გამცრუებია.

      უმაღლეს კომისართან (პალესტინის გენერალ-გუბერნატორთან)[1] ერთმა ყველაზე დაახლოებულმა მდივანმა მითხრა, რომ მასთან ერთ საათში მივსულიყავი. მე მას ვეწვიე და იორდანის სანაპიროზე ქართული მონასტრისთვის მიწის გამოყოფის თაობაზე ვისაუბრეთ. თუკი მიწას აქ ყველა ქრისტიანს აძლევდნენ, ჩვენი ეროვნული ღირსებისა და ამ ქვეყანაში ჩვენი წარსულის გათვალისწინებით, გამონაკლისი არც ჩვენ უნდა ვყოფილიყავით.

      ჩემ მიმართ დიდად კეთილგანწყობილმა მდივანმა მიმიყვანა სხვა მაღალჩინოსანთანაც, რუბი-ბეი აბდულ ვადისთან, ვინც რელიგიურ საქმეებს განაგებდა. იგი არაბი იყო, ომამდე თბილისში თურქეთის კონსულად მუშაობდა, იქაურ ვითარებას კარგად იცნობდა და იქ გატარებულ დროს გულაჩუყებული იხსენებდა. „თქვენი ქვეყნის დამპყრობელთა შორის არაბები ყველაზე ჰუმანურები იყვნენ. ისინი თბილისს ორმოცი წელიწადი განაგებდნენ“, - მითხრა ამაყად, რადგან ეს თვით ქართველებს უთქვამთ საქართველოში. რა თქმა უნდა, ის ჩვენ დასახმარებლად ყველაფერს იღონებდა, მაგრამ მიზნის მისაღწევად აუცილებლად უნდა გვყოლოდა ოფიციალური პირი, რომელიც საქართველოდან ჩამოვიდოდა ან ქართველი ემიგრანტების წარმომადგენელი იქნებოდა. ამ პრობლემის მოგვარება გაძნელდებოდა: ჩვენს ემიგრანტულ წრეებს ამგვარი კულტურული ამოცანის აღსასრულებლად საკმარისი გამოცდილება არ ჰქონდათ, ხოლო საქართველოში, იქაური პოლიტიკური ვითარების გამო, ამ მიმართულებით რაიმის გაკეთება შეუძლებელი გახლდათ. ასეა თუ ისე, ამის თაობაზე ვარშავიდან წერილს გამოვგზავნი, რათა არქივში ქართველებთან დაკავშირებული ერთი საბუთი მაინც დაიდოს.

      ნასადილევს კატამონისკენ მიმავალ გრძელ გზას გავუდექი. სამწუხაროდ, იმ საფლავის ქვაზე, რომელიც წმინდა სვიმეონს მიეწერება, ვერანაირი წარწერა ვერ ვიპოვე. მონასტერთან ახლოს პატრიარქის მოადგილე, მიტროპოლიტი პალადიუსი ცხოვრობდა. ის ერთადერთი ეპისკოპოსია, არაბულად რომ ქადაგებს. რაკიღა იქ ვიყავი, ეპისკოპოსსაც ვეწვიე.