ხელიხელჩაკიდებულნი, მხარდამხარ იბრძოდნენ, რომ ხალხური სიმღერის სამსახურში მთელი სული და გული ჩაექსოვათ. ეკატერინე უკვე ცნობილი მომღერალი იყო, ხოლო მარო გაბედული, უნარიანი გოგონა. როცა გორში 1910 წელს მომღერალთა კვინტეტი შექმნეს გამართეს კონცერტები, გამოდიოდნენ საზეიმო საღამოებზე.

      პირველი ლოტბარი ქალი მარო თარხნიშვილი საშვილიშვილო საქმეს აკეთებს, ფართო საგანმანათლებლო მუშაობას ეწევა. იგი უჩვეულო მოვლენაა ჩვენს სინამდვილეში; აქა-იქ ბუზღუნებდნენ, რა ქალის საქმეაო საჯარო სიმღერა, აბა, ეს ვის გაუგონიაო, კიცხავდნენ, კილავდნენ.

      მაგრამ დები არ შემკრთალან, რაც უფრო მეტ წინააღმდეგობას აწყდებოდნენ, მით უფრო მეტი მონდომებით და გაბედულებით მიიწევდნენ, უფრო მეტ გასაქანს ეძებედნენ. დები შვიდი წლის შემდეგ თბილისში გადადიან, შვიდი მონაწილით მართავენ კონცერტებს. შესანიშნავად ჟღერს მათი სიმღერები. ეკატერინე ძველი ხალხური სიმღერების ღრმა ამჟღავნებს და მაროსთან ერთად ხალხური იერით ბრწყინვალედ ავლენს ჩვენი მუსიკალური ფოლკლორის ფერადოვნებას. «მადლობა მარო თარხნიშვილს, რომელიც მუშებში დაუზარებლად აწარმოებს კულტურულ მუშაობას», - წერდნენ ნავთლუღელი მუშები.

      ადრე, 1927, ხოლო შემდეგ 1935 წელს თარხნიშვილებს მოსკოვში აგზავნიან. იქ მათ ასახელეს საქართველოს ხელოვნება; წარმატებით გამოვიდნენ რადიოფესტივალში.

      ოლიმპიადებში, პირველად ქუთაისში, ხოლო შემდეგ თბილისში მათი უკვე მრავალრიცხოვანი გუნდი პირველ ადგილზე გამოდის.

      1937 წლის 3 ივნისს ოპერის შენობაში შედგა დების მოღვაწეობის 25 წლის იუბილე. უამრავი მისალმების შემდეგ კომპოზიტორმა შალვა მშველიძემ მაროსათვის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის საპატიო წოდების მინიჭების დადგენილების ტექსტი საზეიმოდ წაიკითხა. იმავე დადგენილებით ეკატერინეს რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტის წოდება მიენიჭა.

      კვლავ - მუშაობა; გუნდების ჩამოყალიბება, მოძმე რესპუბლიკებში გამართული კონცერტები, შრომა და კიდევ შრომა. ახლის ძიება, ახალი სიმღერების აღმოჩენა, რეპერტუარის გამდიდრება; მაროს ქალიშვილის, თამარის შესვლა გუნდში, მისი სოლო სიმღერების გაელვარება, სიმღერების დახვეწა, გამშვენიერება... საგუნდო საქმეში მიღწეული წარმატებებისათვის ქალბატონს – მარო თარხნიშვილს პირველს მიენიჭა რესპუბლიკის სახალხო არტისტის საპატიო წოდება. კვლავ უბერებელი ხალისით შრომა... და ხელმეორედ დიდი ზეიმით აღნიშნული იუბილე რუსთაველის სახელობის თეატრში 1956 წლის 24 დეკემბერს.

"ფონდი ქართული გალობა"