გორის სასულიერო სასწავლებელში სიმღერის მასწავლებელი სიმონ გოგლიჩიძე განსაკუთრებულ ყურადღებას ხალხურ სიმღერას უთმობდა. ნიჭიერ მოწაფეს, კარგი ხმის მქონე სანდრო კავსაძეს სიმონმა უფრო გაუორკეცა სიმღერის სიყვარული, როცა იგი საგუნდო საქმეში თავის თანაშემწედ დანიშნა.

      თბილისის სემინარიიდან არეულობაში მონაწილეობის გამო გარიცხეს. თავდაპირველად მღეროდა ლადო აღნიაშვილის თაოსნობით დაარსებულ გუნდში. მალე ისევ გორს დაუბრუნდა, აქ გუნდი შექმნა. ცხრამეტი წლისა იყო, როცა თბილისის ერთ-ერთ სასწავლებელში მასწავლებლობა დაიწყო; თან გუნდი ჩამოაყალიბა, რომელიც უდიდესი სიყვარულით სარგებლობდა თბილისსა და გორში, ხაშურსა და თელავში, სიღნაღსა და ქუთაისში. იშვიათია ისეთი ქალაქი, დაბა, სადაც მას კონცერტი არ გაემართოს.

      1911 წლიდან მის გუნდს მიხეილ კავსაძე გაუძღვა, თვითონ კი ტყიბულსა და ჭიათურაში შეუდგა მუშათა გუნდების ჩამოყალიბებას. საქართველოს I, II და III ოლიმპიადაზე ჭიათურის გუნდი გამარჯვებით გამოდის. მრავალი მომღერალი და ლოტბარი ჰყავს გამოზრდილი.

      1930 წელს გაიმართა მისი მოღვაწეობის 30 წლის იუბილე; საღამოზე შეასრულა "ურმული", "მთაო, გადმიშვი" და სხვ. ხელოვნების დარგში ხანგრძლივი და უანგარო მოღვაწეობისათვის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის წოდება მიენიჭა.

      1935 წლიდან ქართული ხელოვნების დეკადისთვის მზადებასთან დაკავშირებით ტყიბულიდან ისევ თბილისში გადმოიყვანეს. უნარიანად გაუძღვა აღმოსავლეთ საქართველოს სიმღერისა და ცეკვის ასკაციან ანსამბლს და იგი წარმატებით გამოიყვანა დეკადაზე, რაც, გარდა სიმღერების ოსტატური შესრულებისა, შერჩეულმა რეპერტუარმაც განაპირობა. მისი ხელმძღვანელობით მაშინ დიდებულად გაჟღერდა: "ჩაკრულო", "მეტივური", "ზამთარი", "გაფრინდი, შავო მერცხალო", "არაგვისპირული ლაშქრული", "არა მწადია ცხვარშია" და სხვა მრავალი.

      დეკადის შემდეგ ვეღარ განაგრძო მუშაობა. სისუსტეს და ყელის საშინელ ტკივილებს დეკადის დროსაც გრძნობდა. სამწუხაროა, რომ სწორედ ყელი აღმოაჩნდა დასნეულებული, ყელი, რომელიც მთელი სიცოცხლის მანძილზე გამარჯვებისაკენ უკაფავდა გზას.

"ფონდი ქართული გალობა"