Qwelly, blog, ასაკი, ბლოგი, დღიური, ვარცხნილობა, ინდი, მონატრება, სიბერე, ქველი, შალო, ჭაღარა

      წელს ჩემი ოცდამეხუთე წელი დაიწყო. კიდევ ერთი ჭაღარა შეემატა ჩემს თმებს. ასე ამბობენ, თორემ ჯერ მე ჭაღარა არ შემინიშნავს თმებში. კიდევ იმასაც ამბობენ ცხრამეტი წლისას გავხარო და ბავშვი ხარო. ამ უკანასკნელს კი ძირითადად ჩემი ტინგიცურ-მაიმუნური ხასიათის გამო მაბრალებენ. ასე იყო პოლონეთშიც, "გოგო"(მე) იყო ყველას ბავშვი და ყველა იყო ჩემი აღმზრდელი, დედა, დეიდა, მამა, უფროსი მეგობარი და ა.შ. ასეა ახლაც, სამსახურში, ყველანი ჩემი დეიდები, მამიდები, ბებიები და დედიკოები არიან. ამ დროს ოცდაოთხი წლის ვარ და ჩემი ზოგი "დეიდა" და "დედიკო" ჩემზე უმცროსია. ვიღაცისთვის სალომე/"გოგო" ბავშვია, აი იმ ბავშვობაში ჩარჩენილი, სადაც ყველანი უდარდელები და ჭკუამხიარულები ვიყავით, სადაც დღისით, მინდვრად სირბილი და ფერადი პეპლების დევნა, ღამე კი ციცინათელებით განათებულ ეზოში სირბილი გვიყვარდა და ეგოიზმი უფრო გვეძალებოდა მშობლების, სათამაშოების თუ ტკბილეულის სიყვარულში, სადაც დაბრუნება თუნდაც წამით მაინც გვინატრია "დიდობის" პასუხისმგებლობის მძიმე ტვირთისგან გასათავისუფლებლად...

      ბავშვობის ნოსტალგია? ნოსტალგია... ჩემი ცხოვრების რამდენიმე ზღაპრული მოვლენის დასასრულით გამოწვეული სევდა... ბავშვობის ფერადი სიზრის დასასრული, შესანიშნავი ოთხეულის ყოველდღიურობის რადიკალური ცვლილება , "ვიკვადების" და "ფშერვების" არარსებობა, "ოვოშად" შერაცხული ოჯახის დაფანტვა, ყველაზე მტკივნეული ცივი ზამთარი და უმზეობა....

      როგორც ყოველთვის ბევრი რამ მინდოდა მეთქვა, მაგარამ ყელში რაღაც გამეჩხირა...

იყო ერთი თამაში ჩემს ბავშვობაში. მე და ჩემმა დეიდაშვილმა მოვიგონეთ, სახელი არ ჰქონდა. თამაშის წესების თანახმად თუ თვალებს მაგრად დახუჭავდი, ძალიან ძალიან მაგრად და მთელი გულით ინატრებდი რაღაცას ის აუცილებლად გამოვიდოდა. ასე შემოვიარეთ მსოფლიო და ასე ვიხილეთ ყველა ის პერსონაჟი, რომელიც მაგ დროისთვის იყო ჩვენთვის ნაცნობი.

      რეალობისგან გაქცევას კარგი არაფერი მოსდევს, მაგრამ მასთან თამაში შეიძლება. აი, მაგალითად დავხუჭავ თვალებს მაგრად და შუქს ვხედავ, კაშკაშას, ცივი ზამთრისგან გაყინულ ხელებს მისი თბილი ხელები მითბობს, მისი ღიმილისგან კი გულში სითბო მეღვრება და მეღიმება ჩემთვის. აი დარბის მწვანე მინდორში და პეპლებს დასდევს, მის ოქროსფერ დალალებს ქარი ათამაშებს, თვითონ კი წარამარა გადაიყრის ამ თმებს უკან, ქარივით ჩქარა დარბის, ვერ დაეწევი, თითქოს მთელი ცხოვრება ამ მომენტს ელოდა....

      ეს ის თამაშია მე რომ მიყვარს და მწარე რეალობის ცოტა ხნით დავიწყების საშუალებას მაძლევს.

- შალო გიჭეეერ!
- მაინც დაგიჭერ!

ნახვა: 229

ტეგები: Qwelly, ბლოგი, ვარცხნილობა, ინდი, მონატრება, სიბერე, ჭაღარა

კომენტარი

თქვენ უნდა გახდეთ Qwelly_ს წევრი რომ შეძლოთ კომენტარის გაკეთება!

Qwelly_ზე რეგისტრაცია

ღონისძიებები

ბლოგ პოსტები

ფილმის სოციოლოგიური ანალიზი - პოლანსკის მდგმური

გამოაქვეყნა Keteone_მ.
თარიღი: ოქტომბერი 15, 2019.
საათი: 4:00pm 0 კომენტარი

ქეთევან პოპიაშვილი

მდგმური / THE TENANT

      რომან პოლანსკის ფილმი „მდგმური“, როლანდ ტოპორის ნაწარმოებზე დაყრდნობით, 1976 წელს საფრანგეთშია…

გაგრძელება

გველის და ადამის მსგავსება

გამოაქვეყნა nunu qadagidze_მ.
თარიღი: ოქტომბერი 15, 2019.
საათი: 2:00pm 0 კომენტარი

გაცოცხლებული ქარაგმა (გაგრძელება)

      - აღარასოდეს ვითამაშებ ადამთან, - ვეუბნები გველს, - ბევრჯერ გავებუტე და ისევ შევურიგდი, აწი აღარ…

გაგრძელება

განახლებული ხელოვნება

გამოაქვეყნა Tamila Moshiashvili_მ.
თარიღი: ოქტომბერი 12, 2019.
საათი: 11:43pm 0 კომენტარი

      სიქსტის კაპელის მონახულების შემდეგ, მათი გაცოცხლება და რეალისტური სურათების შექმნა გადაწყვიტა. ტედზე მოხსენება სწორედ ამ ამბის თხრობით დაიწყო ახალგაზრდა სამხრეთ კორეელმა არტისტმა, მხატვარმა…

გაგრძელება

გველის ტყავი

გამოაქვეყნა nunu qadagidze_მ.
თარიღი: ოქტომბერი 9, 2019.
საათი: 9:00pm 0 კომენტარი

გაცოცხლებული ქარაგმა (გაგრძელება)

      ისევ შევესწარი (ვინ იცის, მერამდენედ), გველის ტყავის გამოცვლას. ასეთ დროს სხვა ყველაფერი მავიწყდება,…

გაგრძელება

Qwelly World

free counters