ბევრი აღარ უხეტიალიათ. მალე მონახეს პატარა სახლი შეეფარნენ და იმ ღამით იქ დარჩნენ. მეორე დილით კოლომბო, ტარაკანი და მიოდი საჭმლის მოსატანად წავიდნენ. მარია სახლის სადარაჯოდ დარჩა და თოვლის ქულაც მან ჩაიბარა.

- რატომ არ შეიძლება მეც რომ კოლომბოს და ტარაკანს გავყვე? - თოვლის ქულას თამაში უნდოდა და ტარაკანი ამისთვის ყველაზე კარგი ვარიანტი იყო.

- იმიტომ რომ ჯერ პატარა ხარ. დაგავიწყდა? ორი დღის წინ თოვლში ვერც კი დადიოდი.

- ჰო, მაგრამ ახლა უკვე დავდივარ. ან კოლომბოს ზურგზე შემოვჯდები, იქ თავს კარგად ვგრძნობ.

- კი, შენ რა გენაღვლება, ახლა კოლომბოს ჰკითხე როგორია თან შენ გათრიოს და თან საჭმელი იშოვოს.

- რატომ არ ეს რთული? მე ხომ ჯერ პატარა ვარ.

- რთულია ჩემო თოვლის ქულა, როცა საქმეს აკეთებ და ამავდროულად ვიღაცას ათრევ ზურგით და ის ვიღაც კიდევ ცდილობს გაერთოს და სიამოვნება არ მოიკლოს. ეს ძალიან რთულია.

      თოვლის ქულა გაჩუმდა. თითქოს გაიგო მარიამ რაც უთხრა. წამოწვა მისთვის გაშლილ ლეიბზე და ფიქრებში წავიდა. ახსოვს ის ოთახი, სადაც პირველად გაიღვიძა, ახსოვს ის კარი, სითბო და სიცივე. მიტოვება და პირველი შიში და ჯერ კიდევ სრულიად უცნობი, ორი დღის წინ გაცნობილი ახალი მეგობრები.

- აქ ხარ მარია?

      დაძახილმა თოვლის ქულა ფიქრებიდან გამოარკვია. ნეტავ ვინ იძახის გაიფიქრა. გადმოტრილდა და ..... სახემდეც ვერც ააწვდინა თვალი მის სიშავეს.