მისი გაღვიძება სიხარულის შეძახილით აღნიშნეს, თუმცა ვერ ხვდებოდა რატომ, მათ ხომ უფრო ადრე გაიღვიძეს?! მაგრამ ახლა ფიქრის დრო არ ჰქონდა, მთავარი იყო წყურვილი მოეკლა. იწრიალა ოთახში, იბორიალა, ეძება, ბოლოს მიირბინა თავის სარწყულთან და გემრიელად გამოცალა. წყურვილი რომ მოიკლა, გაჩერდა და მძიმედ ამოისუნთქა. ღია კარში წუთისოფლის თეთრი სტუმრები მოჩანდნენ, გაუჩერებლად მოდიოდნენ ზემოდან.

      "ესენი არიან თეთრი სტუმრები?!" - გაიფიქრა - "გუშინ, ჩემი მეგობრები მთელი ღამის განმავლობაში რომ საუბრობდნენ? მხოლოდ ეს გავიგონე მათი ბგერებიდან და ეს დამამახსოვრდა, "თეთრი სტუმრები", ნეტავ ვინ არიან?"

      ახლა კი მისი მეგობრები გარეთ თამაშობდნენ, იმ თეთრ სტუმრებს აგორგოლავებდნენ და ერთმანეთს ესტროდნენ. მერე ეს თეთრი შემოიტანეს და იმ ადგილად დადეს, სადაც მაღალი და მწვანე ხე იდგა. მერე ხეს მოაფრქვიეს. ახსოვდა, პირველად რომ თვალი გაახილა სწორედ ეს ხე დაინახა, უჩვეულოდ მორთული ხე იყო, სათამაშოები და ტკბილეული ეკიდა, ზოგჯერ ზედ სანთლებს ამაგრებდნენ და ანთებდნენ, თავზე ყვითელი ბრდღვიალა ვარსკვლავი ედგა, მაგრამ ისე შორს იყო თავიდან თვალებს სტკენდა, რამდენიმე დღეში შეეჩვია და ძალიან შეუყვარდა. ახლა კი ეს სიახლე, რომელიც მის მეგობრებს ასე ამხიარულებდა. უნდოდა ეცადა და გასულიყო, მათ შეერთებოდა. როგორც კი კართან მივიდა, მაშინვე ხელი მოკიდეს და უკან გამოიყვანეს. ახედა. ეს იყო მაღალი, წვერებიანი კაცი, მის მეგობარს რომ თითისქნევით ესაუბრებოდა ან ესიყვარულებოდა ხოლმე. თავზე თავისი მძიმე ხელი გადაუსვა, მოეფერა და ისევ ბუხართან მიიყვანა. არადა ცხელოდა, კარიდან კი სიგრილე უბერავდა, თეთრი სტუმრები კი მის მეგობრებს ამხიარულებდნენ და მასაც უნდოდა თამაში, ცდა ამაო გამოდგა.