უკვე მივეჩვიეთ იმას, რომ მმკ-მ ყველა იდეა უნდა გააფუჭოს და გაანადგუროს, თუნდაც ID ბარათების. სულ რამდენიმე დღის წინ, BBC-ს მთავარი საიტის და ინტერეაქტივის გვერდი გატეხეს რუსმა ჰაკერებმა ისე, თითქოს არაფერი - შევიდნენ და გამოვიდნენ. და ასეთ ვითარებაში, საქართველოში ელექტრონული ID ბარათების ალტერნატივის მოთხოვნა, არა როგორც ამ ქვეყნის მოქალაქეთა უსაფრთხოების გარანტად, არამედ 666-ით, ეშმაკის ნიშნით და სისულელეებით დაიტვირთა. ამ ქვეყანაში ელექტრონულ ბაზას ალბათ ქართული ანტივირუსი დაიცავს თუნდაც მეზობელი მტრის ჰაკერებისგან. მაგრამ დღეს არ მინდა პირადობის მოწმობებზე წერა - რომის პაპის ჩამოსვლაც, მმკ-მ ისე გააპროტესტა, ახლა ყოველგვარი გადაკვრით ნათქვამი სიტყვა მათი წევრობის იარლიყს მიაკერებს ადამიანს, მაგრამ ...

მაინც არ მესმის რა გვიხარია?

      ჩამოვიდა რომის პაპი ფრანცისკე I. უდაოდ მნიშვნელოვანი და გავლენიანი ადამიანი მთელს მსოფლიოში. ქრისტიანული ეკლესიის მიმდევართა უდიდესი ნაწილის (1,23 მილიარდი ადამიანი) წინამძღოლი. სტუმარს მასპინძლობა რომ უნდა, ეს ჩემზე კარგად მოგეხსენებათ, ამიტომ არც არავის დავუწუნებ მასპინძლობის ამბავს, არც მმკ-ს დავემსგავსები და იმას არ გავაპროტესტებ პაპი სვეტიცხოველში როგორ შეუშვესო - ეს ტაძარი სულიერის გარდა, კულტურულ მნიშვნელობას ატარებს და როგორც მრავალი ტურისტისთვის საინტერესოა, არც პაპია ამ მხრივ გამონაკლისი ... მაგრამ სიხარულის მიზეზს ვერ ვხვდები, განსაკუთრებულ აღფრთოვანებასაც ვერ ვგრძნობ და პაპის სიყვარულით სავსე ტექსტებითაც ვერ ვიხიბლები. არც იმას ვიჯერებ, რომ პაპს რუსთაველი ან გალაკტიონი აქვს წაკითხული (ინტერნეტში გავრცელდა სტატიები, პაპმა საქართველოს ისტორია იცის, "შენ გენაცვალე"-ს ამბობს და რუსთაველს და გალაკტიონს კითხულობსო, ტექსტის დაწერაში მასაც ეყოლება "შორენა"). გუშინ, სვეტიცხოველში ისეთი განწყობა იყო, კინაღამ მილოცვები დაიწყო ხალხმა. კიდევ ვიმეორებ, მართლაც მნიშვნელოვანი მოვლენაა ორი პრეზიდენტის შეხვედრა, არანაკლებ (თუ უფრო მეტადაც არა) მნიშვნელოვანია ორი სულიერი ლიდერის შეხვედრა, მაგრამ რა, სიხარული რისია? ვაცხონეთ კათოლიკეები? და თუ არა, მაშ რა გვიხარია?

      შემთხვევითობა არ არსებობს და დღეს, პავლე მოციქულის ეპისტოლედან გალატელთა მიმართ, დიაკონმა ამოიკითხა სიტყვები - "არა განმართლდების კაცი საქმეთაგან შჯულისათა, გარნა სარწმუნოებითა იესუ ქრისტესითა, და ჩუენ იესუ ქრისტეს მიმართ გურწმენა, რაჲთა განვმართლდეთ სარწმუნოებითა ქრისტესითა და არა საქმეთაგან შჯულისათა; რამეთუ საქმეთაგან შჯულისათა არა განმართლდეს ყოველი ჴორციელი" (გალ. 2, 16). ეს დალოცვილი, თუჯი რჯულის შესრულება არ აცხონებს ადამიანს, მაშ, ლამაზი სიტყვები - გვიყვარდეს ერთმანეთი, პატივი ვცეთ განსხვავებულებს, დავიცვათ ჩაგრულები, მუსლიმი ქალის ფეხის ბანვა და სხვა ბევრი ძალიან დადებითი და მხოლოდ მოსაწონი საქციელი, როგორ აცხონებს ადამიანს, თუკი მას ქრისტეს არაჭეშმარიტი გაგების სწამს? (ცხადია აქ მაცხოვრის დოგმატზე არ მაქვს საუბარი, ქრისტიანობა - ქრისტეს მიმდევრობა იგულისხმება) და თუ ვერ ცხონდება და სამწყსოც არაცხონებისკენ მიჰყავს, რა სიხარული აქვს მის ლამაზ სიტყვებს?

(!) მავანთათვის, ვინც გაიფიქრეთ, ამან რა იცის ღმერთი ვის აცხონებს და ვის არაო, აბსოლუტურად მართლები ხართ! - მე არ ვიცი და არც ვერევი უფლის განგებაში ვის აცხონებს და ვის არა. მე ვიცი - ჭეშმარიტება არის ერთი (ლოგიკა ასე მოითხოვს)! და ცხონება მხოლოდ ჭეშმარიტებასთან ერთობაა (ვინაიდან ჭეშმარიტება ქრისტიანთათვის პიროვნებაა - იესო ქრისტე, ამიტომ ცხონებაც აქ არის). თუკი ცხონება არის იმ ქრისტესთან, ან ქრისტეს ისეთ გაგებასთან, რომლისაც მართლმადიდებლებს გვწამს, მაშინ ნებისმიერ განსხვავებულ გაგებასთან ცხონება არ იქნება. მგონი მეთანხმებით. ჰოდა, გადავწყვიტოთ რისი გვწამს და რისი არა და იქნებ შემდეგ სიხარულიც "დავალაგოთ".

      რა თქმა უნდა კარგია, რომ სვეტიცხოველი მოხვდა მსოფლიო ყურადღების ცენტრში კიდევ ერთხელ (მართალია, ვატიკანის ოფიციალური საიტის პირდაპირი ეთერის კომენტატრმა, კვართის ამბავი ინგლისურად თარგმნა როგორც ერთ-ერთი ლეგენდა, მაგრამ არაუშავს. მთავარია ხომ გაიგეს, რომ კვართი ჩვენთან არის); ასევე ასირიელების შესრულებული ვედრება, გალობა მოეწონა პაპ ფრანცისკე პირველს - იტირაო წერდნენ (იმედს ვიტოვებ, ჩვენი, ტრადიციული გალობის ფონზე, მხოლოდ არამეულით არ დაამახსოვრდება საქართველო); კარგია საუბრები და მოლაპარაკებები, რაზეც რელიგიურმა ლიდერებმა თავიანთ მისასალმებელ სიტყვაში ისაუბრეს, მაგრამ ამის გარდა, ვერც სხვა სიმპათიებს ვგრძნობ (ჯოჯოხეთისა გამაუქმებელი პაპისადმი) და ვერც ამ ვიზიტით ვხარობ და ვერ ვგულავ იმ ფაქტს, რომ რომის პაპი პატრიარქის პანაღიას ემთხვია! (ქრისტეს მიმდევარ რელიგიურ წინამძღოლთა შორის ურთიერთპატივისცემა თუ აღფრთოვანებას უნდა იწვევდეს და ეს გვახარებდეს, მაშ, ძალიან ცუდ დღეში ვყოფილვართ).

მომიტევეთ, ... ფუნდამენტალიზმი, რადიკალიზმი და კიდევ რავიცი, რამე მსგავსი?!