მიუხედავად იმისა, რომ ანტიკური საბერძნეთიდან დღემდე პოზიტივიტიზმის თემა მუდმივად მეორდება დასავლური აზრის ისტორიაში, ისტორიულად ის მეცხრამეტე საუკუნის ფრანგ ფილოსოფოს ოგიუსტ კომტთან ასოცირდება. ის იყო პირველი მოაზროვნე, რომელმაც ეს სიტყვა ფილოსოფიური პოზიციიდან გამოიყენა (Beck 1979). მისი პოზიტივიზმი ქცევის შესწავლის საშუალებებად დაკვირვებასა და მსჯელობას იყენებს. ახსნა მეცნიერული აღწერის მეშვეობით ხდება. ოლდროიდი, ფილოსოფიის ისტორიისა და მეცნიერების მეთოდოლოგიის კვლევაში, (1986) წერს:

      სწორედ კომტმა "გამოიგონა" ახალი მეცნიერება საზოგადოების შესახებ და მას ის სახელი დაარქვა, რომელსაც ასე მივეჩვიეთ.... სოციალური ფენომენები ფსიქოლოგიური (ან ბიოლოგიური) კანონებისა და თეორიების ჭრილში უნდა განხილულიყო და, ფიზიკური ფენომენების მსგავსად, ემპირიულად ყოფილიყო ნაკვლევი. Oldroyd (1986)

      კომტის პოზიციამ მიგვიყვანა პოზიტივიზმის ზოგად დოქტრინამდე, რომლის მიხედვითაც, მთელი ჭეშმარიტი ცოდნა სენსორულ გამოცდილებას ეყრდნობა და მხოლოდ დაკვირვებისა და ექსპერიმენტის მეშვეობით არის შესაძლებელი ამ ცოდნის გაზრდა. მიჰყვება რა ემპირიზმის ტრადიციებს, ის ზღუდავს კვლევაძიების ფარგლებს და რწმენას, თუ რა შეიძლება დადგინდეს უტყუარად, რითაც უარს ამბობს ცოდნის მხოლოდ მსჯელობით მიღების მეტაფიზიკურ და სპეკულაციურ მცდელობებზე. შედეგად ჩამოყალიბდა მოძრაობა, რომელსაც "ფაქტებსა და ბუნებრივ ფენომენებზე მტკიცე ორიენტაცია" ეწოდა (Beck 1979).

      მიუხედავად იმისა, რომ ტერმინს "პოზიტივიზმი" ფილოსოფოსები და სოციალური მეცნიერები იყენებენ, მისი რეზიდუალური მნიშვნელობა მაინც ყოველთვის სახეზეა და ნიშნავს, რომ საბუნებისმეტყველო მეცნიერება კაცობრიობის მიერ დაგროვილი ცოდნის პარადიგმადაა აღიარებული. (Duncan 1968). აქ შედის გიდენსის (1975) მიერ იდენტიფიცირებული შემდეგი ურთიერთდაკავშირებული დაშვებები. პირველი, საბუნებისმეტყველო მეცნიერების მეთოდოლოგიური პროცედურების გამოყენება პირდაპირ არის შესაძლებელი სოციალურ მეცნიერებებში. აქ პოზიტივიზმი სოციალური მეცნიერის, როგორც სოციალური რეალობის დამკვირვებლის, კონკრეტულ პოზიციას გულისხმობს. მეორე, სოციალურ მეცნიერთა კვლევა-ძიების საბოლოო პროდუქტის ფორმულირება საბუნებისმეტყველო მეცნიერებაში არსებული ანალოგიური პროდუქტის ტერმინებით არის შესაძლებელი. ეს ნიშნავს, რომ მათი ანალიზი იმავე სახის კანონებითა და კანონისმაგვარი რეგულარობებით უნდა აღიწეროს, რომლებიც ბუნებრივ ფენომენთან მიმართებაშია დადგენილი. აქ პოზიტივიზმში მოიაზრება სოციალური მეცნიერების, როგორც საკუთარი საკვლევი საგნის ანალიტიკოსებისა და ინტერპრეტატორების, მკაფიოდ ჩამოყალიბებული გარკვეული მოსაზრება. პოზიტივიზმი ამტკიცებს, რომ მეცნიერება შეძლებისდაგვარად მაქსიმალურად იდეალურ ცოდნას გვაძლევს.

      თუმცა, პოზიტივიზმი ნაკლებად წარმატებულია ადამიანის ქცევის შესწავლის იმ შემთხვევებში, როდესაც ადამიანის ბუნების განუზომელი სირთულე და სოციალური ფენომენების მოუხელთებელი და შეუმჩნეველი თვისებები წინააღმდეგობაში მოდის ბუნებრივი სამყაროს წესრიგთან და კანონზომიერებასთან. ეს ვითარება არსად ისეთი თვალსაჩინო არ არის, როგორც კლასისა და სკოლის კონტექსტში, სადაც სწავლების, სწავლისა და ადამიანური ურთიერთქმედების პრობლემები პოზიტივისტ მკვლევარს გიგანტური გამოწვევის წინაშე აყენებს.

      ფილოსოფიისა და მეცნიერების მეთოდოლოგიის ისტორიაში პოზიტივიზმის შესახებ მეტი ინფორმაციისთვის იხილეთ Oldroyd (1986). ახლა უფრო დეტალურად განვიხილოთ მისი ზოგიერთი მახასიათებელი.