როცა ვახშმობას მორჩნენ, ზედაშე დაღვარეს, ჰიმნი უმღერეს ღმერთს და ყველა საწესო რიტუალი რომ აღასრულეს, დააპირეს სმას შესდგომოდნენ. მაშინ პავსანიამ აიღო სიტყვა: – ჯერ ვითათბიროთ, მეგობრებო, როგორ ვსვათ ისე, რომ ღვინომ არ გვავნოს. უნდა გამოგიტყდეთ, რომ გუშინდელი ღრეობის შემდეგ ახლაც მიბრუის თავი და, ბევრი თქვენგანის მსგავსად, პატარა სულისმოთქმა მესაჭიროება, რადგან გუშინ ერთად ვსვამდით აქ. მაშ იფიქრეთ, როგორ ვსვათ ისე, რომ ღვინომ არ გვაზიანოს.

      აქ არისტოფანემ თქვა: მომწონს შენი თათბირი, პავსანია. ჩვენ მართლაც გვმართებს თავი შევიკავოთ სმისგან, რადგან მეც მათ რიცხვს ვეკუთვნი, ვინც კინაღამ ღვინოში ჩაიხრჩო გუშინ. – კეთილი და პატიოსანი, – თქვა ერიქსიმახოსმა, აკუმენის ვაჟმა, – მაგრამ ჯერ მინდა ერთი თქვენგანის, კერძოდ, აგათონის, აზრი შევიტყო: იქნებ მას ისევ სწყურია ღვინო? – არა, – უპასუხა მან, – აღარც მე შემიძლია სმა.

      – როგორც ჩანს, ჩვენ – მე ჩემს თავს, ფედროსს და კიდევ ზოგიერთ სხვას ვგულისხმობ, თქვა – ერიქსიმახოსმა, – ბედმა გაგვიღიმა: თუკი ცნობილი მსმელები უკან იხევთ, ჩვენ რაღა გვეთქმის. სოკრატეზე არაფერს ვამბობ: მისთვის სულერთია ბევრს დალევს თუ ცოტას, ამიტომ ჩვენი გადაწყვეტილება ორივე შემთხვევაში ხელს აძლევს მას. მაგრამ რაკი არავინ მეტისმეტი სმის მომხრე არ არის, მე მგონია, არ მიწყენთ, თუ გულწრფელად მოგახსენებთ ჩემს აზრს თრობის შესახებ, მე ექიმი ვარ და გამოცდილებით ვიცი, თუ რა ვნების მოტანა შეუძლია თრობას კაცთათვის. ამიტომ, ჩემდა თავად. შევეცდები თავი ავარიდო თრობას და სხვებსაც ამასვე ვურჩევ, განსაკუთრებით კი მაშინ, თუ წინადღის ორგიის შემდეგ ისინი ჯერაც არ გამოფხიზლებულან კარგად.

      – შენი სიტყვა ხომ კანონია ჩემთვის, ერიქსიმახოს, – გააწყვეტინა ფედროსმა, მირინუსელმა[1], – განსაკუთრებით, როცა მედიცინას ეხება საქმე, და, მე მგონია, არც სხვები გაგიწევენ ურჩობას, თუ გონების ხმას მიუგდებენ ყურს.

      ამის შემდეგ ერთხმად გადაწყვიტეს არ მისძალებოდნენ ღვინოს და ნელ-ნელა შეჰყოლოდნენ სმას.

თარგმნა და კომენტარები დაურთო
ბაჩანა ბრეგვაძემ