პატრიარქს, როგორც იქნა, ვეწვიე. იგი მცირე გალილეაში, საზაფხულო რეზიდენციაში ცხოვრობდა. მითხრა, ქართული მონასტრის ასაშენებლად იორდანეს ნაპირებთან მიწის მიღება ძალიან გაძნელდება, რადგან ქართველებს იერუსალიმში ერთი მონასტერიც არ აქვთ და საქართველოდან მომლოცველები არ ჩამოდიანო. ამიტომ შევეცადე, ამ საკითხს ახლა სხვაგვარად მივდგომოდი: ვუთხარი, რომ ქართველებს აქ, წმინდა მიწაზე, დიდებული წარსული გვქონდა და ამ ძველი სახელისა და ტრადიციების აღსადგენად საბერძნეთის საპატრიარქოს მხრდაჭერა გვჭირდებოდა.

      ამიტომ ხელისუფლებისთვის უნდა მიმემართა, რომელიც საპატრიარქოს დიდად აფასებდა, უპირველეს ყოვლისა, იმის გამო, რომ იგი დიდ ტერიტორიას კანონიერად ფლობდა. თუმცაღა, დიდ ტერიტორიას რა მნიშვნელობა ჰქონდა? ერთი პატარა სასოფლო-სამეურნეო რეფორმის შედეგად საპატრიაქო ამ უფლებას დაკარგავდა. მაშინ მათ ვინღა დაეხმარებოდა?

      იმ ქალსაც ვეწვიე, ქართველი მეფის ასულის, უკანასკნელი მონაზვნის წიგნები რომ უნდა ჰქონოდა. იგი ხნიერ ქალებთან ერთად რუს მომლოცველთა თავშესაფარში ცხოვრობდა. აქ დაახლოებით ასი ქალი იყო დაბინავებული. ერთ უზარმაზარ საერთო ოთახში თითოეულს თავისი საწოლი ედგა. გარდა ამისა, რამდენიმე განცალკევებული ოთახიც იყო, სადაც დიდგვაროვანი ქალები ცხოვრობდნენ.

      იქ გუშინ ვიყავი. შიგნით როცა შევედი, ღვთისმშობლის ხატის წინ ლოცულობდნენ, ერთი ქალი ლოცვას კითხულობდა, სხვები კი გალობდნენ. მძიმე ცხოვრება ეწვიათ, რაც ოი დაიწყო, მას შემდეგ აქ ცხოვრობენ. შვებას მხოლოდ ლოცვაში პოულობენ...

      ქალბატონისგან შევიტყვე, რომ წიგნები სასულიერო წარმომაგენლობის ბიბლიოთეკაში წაუღიათ. ბიბლიოთეკართან თავად წამომყვა. სამწუხაროდ, წიგნები ვერ ვიპოვე, თუმცა, რამდენიმე საათს ვეძებდი. იმ ქალისგან ასევე შევიტყვე, რომ ქართველი მონაზვნის მოძღვარი მამა სერაფიმე იყო. იგი უნდა მოვიახულო. იქნებ ხვალ წავიდე.

      მამა სერაფიმს ვესტუმრე. სამწუხაროდ, მისი სახელი არც მან იცოდა. მითხრა, მონაზონი როგორი ღვთისმოსავი იყო და რა წმინდად იცხოვრა. ოთხმოცს კარგად ხნის გადაცილებული უნდა ყოფილიყო. ყოველ საღამოს უფლის საფლავზე ლოცვაში ატარებდა. მამა სერაფიმმა იმ ქადაგების ასლი მომცა, რომელიც მონაზვნის დაკრძალვაზე წარმოთქვა.