ილარიონი სამუელ ჩავლეიშვილის ბიძაშვილი იყო. ისიც ოქროსმჭედელი იყო. მათ "ძმებ ჩავლეიშვილებს" უწოდებდნენ. მუდამ ერთად მოღვაწეობდნენ, ჭიათურა იყო ეს თუ თბილისი, ქუთაისი, ოზურგეთი თუ სხვა.

      ილარიონ ჩავლეიშვილი სიმღერის ყველა ხმას ფლობდა, მაგრამ, უპირველეს ყოვლისა, მაინც ბანის მშვენიერი შემსრულებელი იყო. ისევე როგორც სამუელს, მასაც მრავალი მოწაფე ჰყავს გამოზრდილი.

      თავისი ხანგრძლივი სიცოცხლის მანძილზე სამუელთან ერთად მრავალ საჯარო კონცერტებში მონაწილეობდა. გუნდის გაძღოლა, ლოტბარობა მასაც ეხერხებოდა. სასტიკად ილაშქრებდა სიმღერის წარყვნის (გადაბრუნების) წინააღმდეგ. 1924 წელს ჟურნალ «თეატრსა და ცხოვრებაში» წერდა: «საზოგადოდ საქართველოში და, კერძოდ, გურიაში, უცვლელ ხმარებაშია ორი სიტყვა «დილა, ჰო დილა ნანინა», რომლის ფარგლებს გურული სიმღერები ვერ გადაუხვევს... სამაგიეროდ დღეს გვესმის ისეთი დამახინჯებული ხმები, რომლის მოსმენით სიამოვნების ნაცვლად უსიამოვნებას ვგრძნობთ და გვეკარგება ხალისი მამაპაპური სიმღერის მოსმენისა. ამას სჩადის ზოგი მასწავლებელიც... ია-უა, ტულო-ტულო და სხვა ასეთებს ურთავენ სიმღერებში. პატივისცემის ღირსია ყველა ის ახალგაზრდა, რომელიც კულტურულ შემეცნებასთან ერთად ცდილობს ეროვნული სიმღერების შესწავლასაც. მაგრამ სამწუხაროა ზოგიერთი მათგანის მოქმედება, რომელნიც ცდილობენ სიმღერებს «კუთხური» ხასიათი მისცენ და რაღაცეებს აკერებენ სიმღერებზე, რასაც უწოდებენ სიმღერის გადაბრუნებას». ასე მკაცრად ილაშქრებდა იგი სიმღერის გამყალბებელთა წინააღმდეგ.

"ფონდი ქართული გალობა"